II OZ 708/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2026 r., sygn. VII SA/Wa 260/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 grudnia 2025 r. nr 1449/OPO/2025 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 2 kwietnia 2026 r., sygn. VII SA/Wa 260/26, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.K. (dalej "skarżący") na decyzję Wojewody Mazowieckiego z 11 grudnia 2025 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd podał, że w skardze na powołaną decyzję skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Następnie Sąd dokonał wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."), a także przywołał orzecznictwo dotyczące specyfiki zastosowania ochrony tymczasowej w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę. Wobec tych rozważań Sąd stwierdził, że skarżący nie podniósł we wniosku przekonującej argumentacji przemawiającej za tym, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków. Wskazano również, że ewentualna wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie może być traktowana jako samoistna przesłanka wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. przez niezasadną odmowę wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskutek błędnego przyjęcia, iż na gruncie niniejszej sprawy nie występują przesłanki uzasadniające wstrzymanie jej wykonania, podczas gdy rozpoczęcie prac budowlanych objętych zaskarżoną decyzją z natury rzeczy może spowodować zarówno niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w związku z koniecznością pokrycia kosztów tych prac oraz zmian w rzeczywistości polegających na rozbiórce istniejącego obiektu budowlanego, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie oraz przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, z uwagi na to, że wniosek ten nie został w sposób należyty uzasadniony. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wynika, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spoczywa na składającym wniosek. Do wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest zatem wystarczające samo twierdzenie stron. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawców. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawców wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Samo złożenie wniosku o wstrzymania wykonania nie obliguje sądu do jego uwzględnienia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny podziela zwięzłą argumentację przedstawioną przez Sąd I instancji w zakresie braku podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a oceny tej nie zmienia argumentacja podniesiona przez skarżącego w zażaleniu, stanowiąca powielenie tej przedstawionej we wniosku. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oprócz przytoczenia orzecznictwa dotyczącego zastosowania ochrony tymczasowej, podniósł, że fakt zabezpieczenia przez inwestora środków finansowych świadczy o wysokim prawdopodobieństwie, iż może on przystąpić do prac budowlanych, a te doprowadzą do ingerencji w otoczenie nieruchomości skarżącego jako właściciela działki sąsiedniej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka argumentacja nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż wskazanych przez skarżącego okoliczności nie powiązano z przesłankami uzasadniającymi zastosowanie ochrony tymczasowej, w szczególności nie uprawdopodobniono "nieodwracalnej ingerencji" na nieruchomość skarżącego i na czym miałaby ona polegać. Konsekwentnie należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.