II OZ 695/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.P., R.P., D.K. i D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1539/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr 459/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia K.P. i D.K.; 2. odrzucić zażalenia R.P. i D.K.1.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1539/25 odrzucił skargę K.P. i D.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 kwietnia 2025 r. nr 459/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd powołując się na art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że skarżące wniosły skargę bez uiszczenia kwoty 500 złotych tytułem wpisu sądowego. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 17 marca 2026 r. wezwano skarżące do wykonania prawomocnych zarządzeń z 30 czerwca 2025 r. wzywających do uiszczenia wymaganego wpisu. Sąd wskazał, że skarżące nie uiściły wpisu co skutkowało odrzuceniem skargi. D.K. i D.K.1 oraz K.P. i R.P. wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia D.K. i K.P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D.K.1 i R.P. podlegają odrzuceniu. D.K. i K.P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwań Sądu z 20 marca 2026 r. zobowiązujących do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z 30 czerwca 2025 r. wzywających do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego. Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 18 lutego 2026 r. o sygn. II OZ 111/26 oraz II OZ 112/26 oddalił zażalenia skarżących na powołane zarządzenia z 30 czerwca 2025 r. Stwierdził, że Przewodniczący Wydziału VII postąpił zgodnie z prawem wzywając skarżące do uiszczenia wpisów w wysokości 500 złotych. W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące określonego zarządzeniami z 30 czerwca 2025 r. wpisu sądowego, Sąd pierwszej instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zażalenia wniesione zaś przez D.K.1 i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D.K. oraz K.P. D.K.1 i R.P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.