II OZ 680/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 197/18 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 197/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił A. S. (dalej również jako "żaląca") wstrzymania wykonania postanowienia Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie (dalej również jako "LWINB") z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że żaląca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie LWINB z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2017 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych polegających na nadbudowie o wys. 1,17 m budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce gruntu nr ewid. [...], położonej w obrębie [...], jedn. ewid. gm. L. oraz nakładające obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] maja 2018 r. stosownych dokumentów. Sąd oceniając zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że nie zawiera on ani uzasadnienia, ani nawet wskazania na konkretne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które spełniałyby przesłankę wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W związku z powyższym Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonego aktu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. S. W uzasadnieniu zażalenia wskazała, że jest samotną matką i utrzymuje się z jednej pensji w związku z czym nie stać jej na wynajem mieszkania. Brak wstrzymania zaskarżonego postanowienia, w ocenie żalącej, spowoduje, że wraz z dzieckiem straci dach nad głową co niewątpliwie oznacza wyrządzenie znacznej szkody i uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Kompetencja sądu administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi do WSA w Lublinie jest postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] października 2017 r. z dnia [...] października 2017 r. wstrzymujące roboty budowlane i nakazujące skarżącej przedłożenie określonych dokumentów. Tylko zatem w tych granicach – granicach zaskarżenia – może prowadzić postępowanie sąd administracyjny. Tym samym przy wydawaniu orzeczenia dotyczącego wstrzymania danego aktu administracyjnego sąd władny jest badać spełnienie przesłanek warunkujących wstrzymanie jedynie w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia – nie może brać zaś pod uwagę skutków prawnych, jakie wykonanie bądź niewykonanie postanowienia organu administracji wywoła w przyszłości. Byłoby to rozważanie przedwczesne i jako takie niedopuszczalne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że A. S. nie przedstawiła argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu zażalenia żaląca podnosi, że "postanowienie dotyczy rozbiórki budynku mieszkalnego lub jego części w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w zaskarżonym postanowieniu". Uznać zatem należy, że obawa skarżącej dotyczy sytuacji hipotetycznej (konieczność rozbiórki w przypadku niespełnienia obowiązków) i tym samym nie może być brana pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszego postępowania incydentalnego. Na marginesie należy dodać, że ewentualna decyzja nakazująca rozbiórkę może stanowić przedmiot odrębnej skargi, gdzie ponownie strona będzie miała prawo ubiegać się o ochronę tymczasową już pod kątem groźby realnych skutków wynikających z takiej decyzji. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.