II OZ 673/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2673/25 o odrzuceniu skargi W. w B. od postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 sierpnia 2025 r., znak DOR.7101.132.2025.AGP w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 25 marca 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 2673/25 odrzucił skargę W. w B. (dalej "wspólnota", "skarżąca") na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej "organ") z 28 sierpnia 2025 r. w przedmiocie oddalenia skargi na bezczynność wierzyciela. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z 5 listopada 2025 r. wezwał profesjonalnego pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi m.in. poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 12 listopada 2025 r. Wobec tego, że termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął 19 listopada 2025 r., a wskazany brak został uzupełniony dopiero pismem nadanym 26 listopada 2025 r., to z uwagi na uchybienie terminu do uzupełnienia braku, Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu: 1) naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi w sytuacji, w której braki formalne zostały uzupełnione w terminie; 2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że dokonanie czynności uzupełnienia nastąpiło z jego uchybieniem, podczas gdy braki zostały uzupełnione poprawnie – natomiast w piśmie przewodnim omyłkowo wskazano błędną sygnaturę. W ocenie wnoszącej zażalenie braki zostały uzupełnione w terminie, tj. 18 listopada 2025 r., na potwierdzenie czego przedłożono potwierdzenie nadania listu do Sądu. Wskazano, że pismo zostało skierowane do właściwego Sądu, pod prawidłowy adres – omyłka dotyczyła pisma przewodniego, gdzie podpięto w jednej przesyłce dwa razy uzupełnienie braków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, które przewidziane zostały w art. 46 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 46 § 3 p.p.s.a., poza elementami wymienionymi w § 1 i 2 tego przepisu, do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. W sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, między innymi poprzez brak jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 p.p.s.a., obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z 31 października 2025 r., prawidłowo wezwano pełnomocnika skarżącej do złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 12 listopada 2025 r. Następnie, w piśmie z 26 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że najpewniej w piśmie przewodnim omyłkowo wskazano błędną sygnaturę (VII SA/Wa 2673/25 zamiast VII SA/Wa 2672/25) wobec czego zwrócono się do Sądu celem przekazania jednego kompletu dokumentów zawierającego pełnomocnictwo oraz uchwałę z załącznikami do niniejszej sprawy. Do pisma z 26 listopada 2025 r. załączono pismo przewodnie oznaczone sygnaturą VII SA/Wa 2672/25, uchwałę wspólnoty wskazującą na umocowanie do jej reprezentowania przez jednoosobowy zarząd oraz pełnomocnictwo do działania w imieniu wspólnoty przez sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że braki formalne w niniejszej sprawie nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, który upłynął 19 listopada 2025 r. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przedkładając pełnomocnictwo do reprezentowania strony przed sądami administracyjnymi dopiero wraz z pismem z 26 listopada 2026 r. dokonała bowiem czynności procesowej po terminie. Oceny tej nie zmienia również podniesiona w zażaleniu oraz piśmie przewodnim z 26 listopada 2026 r. argumentacja. W zażaleniu skarżąca wskazuje, że uzupełniła braki w przewidzianym do tego terminie, tj. 18 listopada 2025 r. jednak omyłkowo w jednej przesyłce podpięto dwa razy uzupełnienie braków. W piśmie z 26 listopada skarżąca wskazuje z kolei, że w piśmie przewodnim z 17 listopada 2025 r. wraz z którym uzupełniono braki wskazano błędną sygnaturę sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane przez skarżącą okoliczności wzajemnie się wykluczają, bowiem albo skarżąca uzupełniła braki pismem z 17 listopada 2025 r., w którym wskazała błędną sygnaturę sprawy, albo w jednej przesyłce oznaczonej sygnaturą innej sprawy, gdzie skarżąca jest również reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podpięto dwa razy uzupełnienie braków skargi. Nie zmienia to jednak faktu jakim jest stwierdzone przez Sąd I instancji uzupełnienie braku skargi po terminie. Ponadto należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Pełnomocnik profesjonalny, jakim jest adwokat lub radca prawny, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej. Osoby, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, zobowiązane są do zachowania podwyższonej staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest bowiem rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik reprezentujący stronę ma obowiązek działania w imieniu i na jej rzecz z równą starannością, tak jakby działał na własną rzecz. Zaś osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób, jakby sama dokonywała czynności procesowych, tyle że przy wykorzystaniu profesjonalnej pomocy, co w zasadzie powinno służyć wzmocnieniu jej pozycji i realizacji praw w postępowaniu. Jednak, co należy podkreślić, skutki działań i ewentualnych zaniechań pełnomocnika obciążają mocodawcę. Od fachowego pełnomocnika wymagać zatem należy prawidłowego zorganizowania pracy. Wiąże się to z odpowiedzialnością za prowadzenie sprawy strony oraz odpowiedzialnością za prawidłowy przebieg całego postępowania sądowego. Skoro zatem skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uzupełniła braku formalnego w terminie, to Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesioną skargę. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, a podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.