II OZ 662/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1564/16, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. T. i P. T. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na prowadzenia robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1564/16, po rozpoznaniu zawartego w skardze wniosku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2016r., w przedmiocie zezwolenia na prowadzenia robót budowlanych. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 15 stycznia 2016 r., którą pozwolono H. K., zarządcy sądowemu dla nieruchomości Al. [...] w Częstochowie, na prowadzenie robót budowlanych przy zabytkowej kamienicy, usytuowanej przy Al. [...] w Częstochowie, polegających na wykonaniu schodów żelbetonowych płytowych, zabiegowych, w miejscu wcześniej istniejących w lokalu mieszczącym się w środkowej części zachodniej ściany strony budynku frontowego ww. kamienicy. Skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnieśli, że wybudowanie spornych schodów niesie ze sobą wysokie koszty, które będą pokryte z budżetu kamienicy, natomiast w razie uchylenia pozwolenia przywrócenie stanu poprzedniego może kosztować około 20.000 złotych. Jednocześnie połączenie lokalu górnego i dolnego poprzez budowę schodów prowadzić będzie do konfliktu posiadaczy tych lokali. Dalej Sąd wskazał, że decyzja wojewódzkiego konserwatora zabytków udzielająca pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy zabytkowej kamienicy, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę inwestorowi do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Zaskarżona decyzja ma charakter wyłącznie deklaratywny i nie należy do aktów administracyjnych, które mogłyby podlegać wykonaniu w powyższym rozumieniu pomimo, że może ona wywoływać określone następstwa prawne. W tej sytuacji nie jest możliwe stwierdzenie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadza się do skutków, jakie może wywołać uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przywołane przez skarżących okoliczności dotyczą zatem odrębnego postępowania tj. pozwolenia na budowę, nie zaś sprawy będącej przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie tj. pozwolenia organu konserwatorskiego na prowadzenie robót budowlanych w zabytku. Z tych względów Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. M. T. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że na skutek decyzji zarządca nieruchomości może wystąpić o pozwolenie na budowę, uzyskać je i prowadzić sporne prace, dlatego jedynym środkiem obrony jest zablokowanie zarządcy możliwości uzyskania dalszych decyzji, co pozwoli uniknąć szkód. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej zwanej "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Udzielenie stronie postępowania sądowego ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., zależy od wystąpienia potencjalnego zagrożenia powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jako następstwa wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi przez sąd. Oznacza to, że wnioskodawca obowiązany jest wskazać takie okoliczności, które mogą uzasadniać przyjęcie, iż wykonanie określonej decyzji może spowodować takie następstwa. Zwrócić uwagę należy, że utrzymana zaskarżoną decyzją w mocy decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2016 r., zezwalająca na wykonanie schodów, została podjęta na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Stosownie natomiast do art. 36 ust. 8 wymienionej ustawy, uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. Zatem, jak trafnie wskazał Sąd Wojewódzki, decyzja ta jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego o pozwolenie na budowę. Nie stanowi jednak ona aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym praw strony w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków. W szczególności nie może powodować takich skutków możliwość uzyskania w przyszłości decyzji o pozwoleniu na budowę. Mają na uwadze argumenty podniesione w zażaleniu wskazać należy, że nie jest wystarczające powołanie się na to, że decyzja o zezwoleniu na prowadzenie spornych robót budowlanych ma określone znaczenie prawne w toku postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę. Uczestniczka postępowania powołuje się bardzo ogólnie na to, że mogą powstać trudne do odwrócenia skutki, jeżeli inwestycja zostanie zrealizowana, a wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwi powstanie tych skutków. Podkreślić należy, że sama obawa, że w przyszłości zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego polegającego na przebudowie budynku mieszkalnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno we wniosku jak i w zażaleniu nie uprawdopodobniono zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.