II OZ 66/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 690/16 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 690/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom z powodu nieuiszczenia przez skarżącą wymaganego wpisu sądowego od skargi. Uzasadniając przyjęcie powyższego ustalenia, Sąd I instancji wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 13 grudnia 2016 r. skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 18 maja 2017 r. odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 26 lipca 2017 r. Zarządzeniem z 28 lipca 2017 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 13 grudnia 2016 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Jak wskazał Sąd I instancji, zarządzenie to zostało doręczone skarżącej w dniu 17 sierpnia 2017 r., jednakże w terminie, który upłynął w dniu 24 sierpnia 2017 r., skarżąca do wezwania się nie zastosowała, co nakazywało na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a. jej skargę odrzucić. Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi złożyła M. W, wnosząc o jego uchylenie. Skarżąca wskazała, że pozostają dla niej niejasne przesłanki braku zwolnienia jej od kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie, jeżeli się uwzględni, że w tożsamych postępowaniach prowadzonych pod sygn. II SA/Gd 729/15 i 730/15 Sąd zwolnił skarżącą z kosztów sądowych i ustanowił dla niej pełnomocnika. Według skarżącej, niedopuszczalne jest dokonywanie przez Sąd tego rodzaju selekcji spraw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie niewątpliwym pozostaje, że pomimo upływu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skarżąca wpisu tego nie uiściła, co zasadnie Sąd I instancji uznał za podstawę faktyczną wydania zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu nieopłaconej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w kontrolowanym postępowaniu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2017 r. Polemiczne oceny względem tego orzeczenia formułowane przez skarżącą nie mogą mieć wpływu na uznanie, że skarżąca – wobec odmowy zwolnienia jej od kosztów sądowych - była zobowiązana do ich uiszczenia (w zakresie wpisu sądowego od skargi), a po drugie, że prawidłowym następstwem prawnym zaniechania powyższego obowiązku było odrzucenie skargi, o czym wiążąco stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny pozostaje w rozpoznawanej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 października 2017 r., dlatego też poza zakresem merytorycznej oceny pozostają te zarzuty zażalenia, które dotyczą postanowienia Sądu I instancji z dnia z 26 lipca 2017 r. Jedynie na marginesie zauważyć trzeba, że w treści uzasadnienia ww. postanowienia Sąd w sposób jednoznaczny wyjaśnił jakie powody stały za odmownym rozpatrzeniem wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy i jaki wpływ na to miało niezastosowanie się przez stronę do wezwania do niej skierowanego na mocy zarządzenia z dnia 17 stycznia 2017 r. Dostrzeżenie tejże okoliczności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powinno umożliwić skarżącej zrozumienie podstaw różnicujących wydanie ww. orzeczenia od podstaw, które prowadziły do przyznania skarżącej prawa pomocy we wskazanych przez nią postępowaniach (sygn. II SA/Gd 729/15 i sygn. II SA/Gd 730/15). W tych warunkach na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.