II OZ 633/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/13 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1648/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił A.P. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku tego Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu Sąd przeprowadził rozważania dotyczące kwestii przywrócenia terminu i wskazał, że - jak wynika z akt sprawy - skarżący był prawidłowo pouczony o terminie, w którym należy złożyć wniosek o uzasadnienie wyroku. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1648/18 oddalający skargę ogłoszono w dniu 3 kwietnia 2014 r. Zatem termin do złożenia wniosku o jego uzasadnienie upłynął w dniu 10 kwietnia 2014 r. Tymczasem wniosek skarżącego wpłynął w dniu 11 kwietnia 2014 r. Wprawdzie wnioskodawca powołał się na swój stan zdrowia, chorobę, ale z żaden sposób tego nie dokumentuje, nie uprawdopodabnia. Jak twierdzi nie był u lekarza, zatem nie wskazał żadnych zaświadczeń lekarskich, z których wynikałoby ograniczenie jego możliwości działania w wyniku choroby i prowadzonego w związku z tym leczenia, np. czy wymagała ona leżenia. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił więc, że w okresie biegu terminu do złożenia wniosku, tj. w okresie od 4 do 10 kwietnia 2014 r. występowały w stosunku do jego osoby takie dysfunkcje, które uniemożliwiły mu wniesienie pisma w terminie. Z tego powodu, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 w zw. z art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia przedmiotowego wniosku. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł skarżący zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W ocenie skarżącego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest wadliwe, albowiem przepis art. 87 § 2 powyższej ustawy wymaga jedynie uprawdopodobnienia faktu, podczas gdy zaświadczenie lekarskie jest dokumentem stanowiącym dowód którego sąd nie może kwestionować, dający jednocześnie pewność zaistnienia określonej w nim dolegliwości. Dalej skarżący podniósł, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd pominął to, iż grypa żołądkowa ma charakter nagły i rozpoczyna się od razu właściwymi dla siebie objawami. Objawy te są powszechnie znane i uniemożliwiają poruszanie się nawet po własnym domu, nie mówiąc o wyjściu do lekarza czy na pocztę. Była to zatem sytuacja wyjątkowa. Nie jest zatem niczym nieuzasadnionym ani osobliwym brak skorzystania z opieki lekarskiej i "przeleżenie" grypy w domu. Powyższe zostało uzasadnione we wniosku i trudno dopatrywać się w tym uzasadnieniu okoliczności nieprawdopodobnych, które zdarzyć się nie mogły. Ponadto zdaniem skarżącego Sąd winien wziąć pod uwagę, że uchybienie terminu było nieznaczne (1 dzień), a także że działania mające na celu przywrócenie terminu zostały podjęte niezwłocznie. Tym samym, zdaniem skarżącego, zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu powinien, więc powoływać okoliczności wskazujące na brak winy strony w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Brak winy w uchybieniu terminu powinien być przy tym oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. W niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że strona nie uprawdopodobniła, iż uchybiła terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego w sprawie wyroku bez swojej winy. Co prawda słusznie skarżący zwrócił uwagę, że jego obowiązkiem nie jest udowodnienie, a więc bezsporne wykazanie braku swojej winy, a tylko uprawdopodobnienie braku winy w dochowaniu terminu do dokonania czynności, jednakże nie podważa to oceny Sądu pierwszej instancji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że skarżący w jakikolwiek sposób nie uprawdopodobnił okoliczności, która wskazywałaby na brak winy w uchybieniu terminu. Nie uprawdopodobnił bowiem, że w okresie biegu terminu do dokonania czynności był chory, a choroba uniemożliwiła mu zarówno osobiste dokonanie czynności procesowej jak i ewentualne posłużenie się osobą trzecią (np. domownikiem). Bowiem same twierdzenia skarżącego nie są wystarczające do uprawdopodobnienia faktu choroby w okresie biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że we wniesionym zażaleniu skarżący nie podważył stanowiska Sądu pierwszej instancji, a tym samym nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do dokonania ww. czynności procesowej. Dlatego, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.