II OZ 632/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń D.K., D.K.2, K.P. i R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1035/25 o odrzuceniu skargi D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 marca 2025 r. nr 219/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenia D.K. i K.P.; 2. odrzucić zażalenia D.K.2 i R.P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 10 kwietnia 2026 r. o sygn. VII SA/Wa 1035/25 odrzucił skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 marca 2025 r. nr 219/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd powołując się na art. 219, 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wskazał, że skarżące wnosząc skargę nie uiściły należnego wpisu sądowego. Odmówiono im również przyznania prawa pomocy. W dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty, skarga posiada zatem braki fiskalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu. Pismami z 4 maja 2026 r. D.K. i D.K.2 oraz K.P. i R.P., wnieśli zażalenia na powołane postanowienie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenia D.K. i K.P. nie zasługują na uwzględnienie, zaś zażalenia D.K.2 i R.P. podlegają odrzuceniu. D.K. i K.P. składając skargę do Sądu, pomimo nie uzyskania prawa pomocy w postaci zwolnienia z kosztów sądowych oraz wezwania Sądu z 1 grudnia 2025 r. zobowiązującego do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII z 13 maja 2025 r. wzywającego do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, nie uiściły wymaganego wpisu sądowego. Jak wynika z akt, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 września 2025 r. o sygn. II OZ 1146/25 oddalił zażalenia D.K. i K.P. oraz odrzucił zażalenia D.K. i R.P. na powołane zarządzenie z 13 maja 2025 r. Stwierdził, że skoro przedmiotem skargi jest decyzja organu nadzoru budowlanego orzekająca o nakazie rozbiórki, skarżące zasadnie zostały wezwane do uiszczenia solidarnie należnego wpisu, którego wysokość ustalono zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym stanie sprawy, wobec braku uiszczenia przez skarżące – D.K. i K.P. określonego zarządzeniem z 13 maja 2025 r. wpisu sądowego, Sąd I instancji dostrzegłszy ten brak, prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a. i odrzucił skargę. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji. Zażalenia wniesione zaś przez D.K.2 i R.P. należało odrzucić jako niedopuszczalne, nie byli oni bowiem adresatami postanowienia skierowanego do D.K. i K.P. oraz organu. D.K.2 i R.P. pozbawieni byli zatem przymiotu strony, warunkującego możliwość zaskarżenia danego postanowienia. W związku z powyższym NSA na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji.