II OZ 63/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2726/16 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2726/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw skarżącej K. W. na postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że ww. postanowienie z dnia 29 września 2017 r., od którego skarżącej przysługiwał sprzeciw, zostało jej doręczone w dniu 19 października 2017 r., co powoduje, że 7-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 26 października 2017 r. Z akt sprawy wynika tymczasem, że sprzeciw został przez skarżącą wniesiony w dniu 30 października 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej), a więc po terminie przewidzianym przez prawo na dokonanie tej czynności, co skutkowało, że spóźniony sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu złożyła K. W., wnosząc o jego uchylenie lub zmianę. Podniosła, że swojego sprzeciwu nie mogła wnieść w terminie wskazanym przez Sąd, albowiem w tym czasie była chora, co powoduje, że jej sprzeciw od postanowienia z dnia 29 września 2017 r. powinien zostać uwzględniony jako wniesiony w terminie ustawowym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 259 § 1 p.p.s.a., od postanowień referendarzy sądowych o odmowie przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Z akt sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2017 r. skarżąca wniosła z uchybieniem wskazanego wyżej 7-dniowego terminu, co oznacza, że w kontrolowanym przypadku Sąd I instancji miał podstawy, by wydać postanowienie, o którym mowa w art. 259 § 2 p.p.s.a. Zarzut jaki stawia skarżąca zaskarżonemu postanowieniu opiera się na twierdzeniu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien uwzględnić w sprawie fakt, iż uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu spowodowane zostało stanem zdrowotnym strony. Okoliczność ta, na co należy zwrócić uwagę, nie mogła jednakże zostać przez Sąd I instancji w jakikolwiek sposób uzupełniająco rozważona, ponieważ skarżąca, składając sprzeciw, o przyczynach podjęcia spóźnionej czynności procesowej nie poinformowała Sądu, przez co wskazany powód nie mógł ważyć na prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że instrumentem pozwalającym stronie postępowania sądowego uniknąć negatywnych konsekwencji podjęcia czynności procesowej z uchybieniem terminu nie jest wniesienie środka odwoławczego od postanowienia, w którym sąd potwierdza uchybienie przez stronę terminu do podjęcia określonej czynności, ale wystąpienie z wnioskiem o przywrócenie terminu w trybie określonym przepisami art. 86-87 p.p.s.a. Z powyższych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.