II OZ 62/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1812/22 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2022 r., nr 731/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia drzwi do stanu zgodnego z prawem postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1812/22, odrzucił skargę M. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 czerwca 2022 r., nr 731/22 w przedmiocie nałożenia obowiązku doprowadzenia drzwi do stanu zgodnego z prawem. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r., nr 731/22, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia 22 marca 2022 r., wydaną w przedmiocie nałożenia na M. P. obowiązku doprowadzenia drzwi do stanu zgodnego z prawem. Powyższa decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę tę wniósł M. P.2 w imieniu M. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Jak bowiem wynika z urzędowego poświadczenia doręczenia, zaskarżona decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została doręczona Skarżącej reprezentowanej przez M. P.2 za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 2 lipca 2022 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 1 sierpnia 2022 r. Natomiast M. P.2 wniósł w imieniu M. P. skargę na ww. decyzję drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP, dopiero w dniu 5 sierpnia 2022 r. (co wynika z urzędowego poświadczenia przedłożenia). Oznacza to, że skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."). M. P. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o: przywrócenie terminu na złożenie skargi, zmianę postanowienia, jego uchylenie, ewentualne przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Żaląca wskazała, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało oparte na przekroczeniu terminu złożenia skargi przez upoważnionego przez nią syna. Zaznaczyła, że ani ona ani jej syn nie są biegli w zawiłościach prawnych. Stąd też Żaląca i jej nieprofesjonalny pełnomocnik, szukając wsparcia merytorycznego, zwrócili się telefonicznie z prośbą o pomoc i wyjaśnienie zawiłości prawnych ich sytuacji do kancelarii Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego (rozmowa była rejestrowana, o czym zostali poinformowani przed jej rozpoczęciem). Podczas rozmowy telefonicznej zostali poinstruowani, że faktyczny termin złożenia zażalenia mija 5 sierpnia 2022 r. Na podstawie tej informacji jeszcze tego dnia Żaląca złożyła skargę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem wywiedzionego zażalenia jest odrzucenie skargi M. P., jako wniesionej z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tejże czynności. W niniejszej sprawie, zgodnie ze stanem faktycznym, którego odzwierciedleniem są akta, skarga została złożona do organu po terminie. Sąd I instancji oparł się na urzędowym poświadczeniu doręczenia, z którego wynika, że zaskarżona decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego doręczona została Skarżącej reprezentowanej przez nieprofesjonalnego pełnomocnika za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 2 lipca 2022 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu 1 sierpnia 2022 r. Natomiast z urzędowego poświadczenia przedłożenia wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 5 sierpnia 2022 r. Zatem skarga została wniesiona po terminie. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, innymi słowy warunkiem prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności, jest dochowanie przewidzianego przepisami terminu wniesienia środka zaskarżenia. Termin do wniesienia skargi jest terminem ustawowym, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd. Jest to również termin prekluzyjny w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 95/12). Mając powyższe na względzie należy uznać za niezasadny zarzut błędnego rozstrzygnięcia podjętego przez Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto należy wyjaśnić, że podnoszone w zażaleniu okoliczności związane z ewentualnym błędnym wskazaniem terminu do wniesienia środka zaskarżenia nie świadczą o wadliwości postanowienia Sądu I instancji. Mogłyby natomiast stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, przy czym wniosek taki zawarty w zażaleniu wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienie sądu I instancji o odrzuceniu skargi nie podlega rozpatrzeniu w ramach postępowania zażaleniowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.