II OZ 610/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 14/14 odrzucające zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 14/14 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi W. P. na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 14/14 odrzucił zażalenie W. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 14/14 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi na bezczynność Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka odwoławczego złożył zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej – sporządzone i podpisane przez niego osobiście, a nie przez adwokata lub radcę prawnego. Sąd wskazał, że powyższa okoliczność oznacza, że nie został spełniony wymóg wskazany w art. 194 § 4 p.p.s.a. dotyczący sporządzenia zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej – przez profesjonalnego pełnomocnika. Sąd wskazał ponadto, że braki dotyczące wymogów konstrukcyjnych pisma i zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego są brakami nieusuwalnymi (por. m.in. postanowienie NSA z 8 grudnia 2011 r., I FNP 4/11). Sąd zatem uznał, że naruszenie powyższego wymogu skutkowało odrzuceniem zażalenia, stosownie do art. 178 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie [...] zarzucił WSA w Warszawie, że nie zapoznał się z dokumentami, które zdaniem skarżącego świadczą o ,,przekrętach i matactwach" urzędników administracji publicznej Kalisza i Poznania w związku z samowolą budowlaną w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł o ,,ponowne rozpatrzenie zażalenia z dnia 27.03.2014 r. – z uzupełnieniem z dnia 15.04.2014 r. i doprowadzenie przedmiotowej sprawy do stanu zgodnego z obowiązującym wszystkich prawem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie bowiem z art. 194 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Stosownie zaś do art. 178 tej ustawy, wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną – a na mocy art. 197 § 2 p.p.s.a. również zażalenie – wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne. Jednym zaś z warunków dopuszczalności zażaleń wnoszonych na orzeczenia odrzucające skargę kasacyjną, jest jego sporządzenie przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo pouczenia go o tym wymogu. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca W. P.– nie będąc adwokatem, czy radcą prawnym – wniósł samodzielnie sporządzone zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 marca 2014 r., którym odrzucono wniesioną przez niego skargę kasacyjną. Należy zatem podzielić stanowisko, że sporządzone niezgodnie z treścią powołanego przepisu art. 194 § 4 cytowanej ustawy zażalenie skarżącego podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w z związku z art. 197 § 2 tej ustawy, z uwagi na niedopełnienie obowiązku przymusu sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, pomimo pouczenia go o tym wymogu. Na marginesie należy zaznaczyć, iż podnoszone przez stronę okoliczności dotyczące merytorycznego rozpoznania sprawy, nie mogą być brane pod uwagę na obecnym etapie postępowania, bowiem nie były też przedmiotem zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił oddalić zażalenie.