II OZ 6/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SPP/Wa 709/24, o odrzuceniu zażalenia K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 r., sygn. akt jw., w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25 lipca 2024 r. nr 891/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. odrzucić zażalenie R. P., 2. oddalić zażalenia K. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 grudnia 2025 r., VII SPP/Wa 709/24, odrzucił zażalenie K. P. na postanowienie tego Sądu z dnia 7 sierpnia 2025 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku K. P. przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że WSA w Warszawie, orzekając wskutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego, wydał postanowienie na mocy na mocy art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Od postanowienia sądu wydanego w tym przedmiocie nie przysługuje zatem zażalenie, co ustawodawca potwierdził również w przepisie art. 194 § 1 p.p.s.a., nie przewidując w jego treści możliwości wniesienia zażalenia o tego rodzaju postanowienia. Zażalenie na postanowienie z dnia 4 grudnia 2025 r. złożyli K. P. i R. P. Wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie R. P. podlega odrzuceniu, albowiem nie ma on interesu prawnego w rozpoznawanej sprawie, która została zainicjowana wnioskiem o przyznanie prawa pomocy pochodzącym od K. P. Adresatem zaskarżonego postanowienia jest wyłącznie wnioskodawczyni, tylko jej dotyczą skutki prawne tego orzeczenia, zatem jedynie ona ma interes prawny do złożenia zażalenia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z kolei zażalenie D. K. podlega oddaleniu, jako niezasadne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że stronie nie przysługuje prawo do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego. WSA orzeka w takiej sytuacji jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na takie postanowienie. Takie orzeczenie nie jest w szczególności wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. zawierającym katalog postanowień, na które przysługuje zażalenie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie drugim sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.