II OZ 596/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 239/12 odrzucające zażalenie J. W. na rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt 3 sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 239/12 w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; w pkt II stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; w pkt III zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz J. W. kwotę 524 złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, a w pkt IV oddalił w pozostałej części wniosek o zwrot kosztów. Sporządzone z urzędu uzasadnienie prawomocnego wyroku zostało doręczone skarżącej w dniu 23 grudnia 2013 r. W dniu 25 lutego 2014 r. do WSA w Warszawie wpłynął wniosek skarżącej "o zasądzenie różnicy poniesionych kosztów sądowych w sprawie VII SA/Wa 239/12 zgłoszonych pismem na rozprawie sądowej w dniu 10 grudnia 2013 r.". Wniosek ten został potraktowany jako zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 239/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie na rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w wyroku Sądu z dnia 10 grudnia 2013 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zażalenie w przedmiocie kosztów postępowania z dnia 25 lutego 2014 r. zostało złożone po upływie terminu przewidzianego do jego złożenia. Skoro, bowiem skarżąca odpis wyroku z uzasadnieniem otrzymała w dniu 23 grudnia 2013 r., to termin na złożenie zażalenia w przedmiocie kosztów postępowania upływał w dniu 30 grudnia 2013 r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca i wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazała, że pismo z dnia 21 lutego 2014 r. nie było zażaleniem, lecz wnioskiem o zasądzenie różnicy poniesionych kosztów sądowych, zgłoszonych na rozprawie sądowej w dniu 10 grudnia 2013 r. Podniosła, że Sąd nie może zmieniać intencji strony. Sytuacja ta wynikła podczas rozprawy, gdy miała przedstawić stosowny dokument lekarski na dowód potrzeby towarzyszenia innej osoby w czasie podróży, na co nie była przygotowana. Ustne wyjaśnia nie wystarczyły Sądowi. Tego rodzaju zdarzenie w sądzie wystąpiło po raz pierwszy, kiedy Sąd odmówił zwrotu kosztów za osobę towarzyszącą w czasie podróży do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9) ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej ppsa, zażalenie przysługuje do Naczelnego Sądu Administracyjnego na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Zażalenie takie w myśl § 2 tego przepisu wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. W rozpoznawanej sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. WSA w Warszawie zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżącej, która nie zgadzała się z rozstrzygnięciem Sądu w zakresie wysokości zasądzonych kosztów, przysługiwało w myśl powołanego wyżej przepisu art. 194 § 1 pkt 9) ppsa prawo złożenia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżąca skorzystała z tego uprawnienia, jednakże zakwestionowała rozstrzygnięcie po upływie terminu wskazanego na dokonanie tego rodzaju czynności procesowej. Bez znaczenia jest w sprawie argument podnoszony w zażaleniu, że intencją skarżącej było wnioskowanie o zasądzenie różnicy poniesionych kosztów sądowych, a nie żalenie postanowienia rozstrzygającego o kosztach sadowych. Przytoczony przepis art. 194 § 1 pkt 9) ppsa przewiduje jednoznacznie formę zażalenia, dla kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu w zakresie kosztów zasądzonych w postępowaniu, gdy strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Tym samym wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji kwalifikując pismo skarżącej z dnia 21 lutego 2014 r. jako zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów odrzucił je, gdyż zostało wniesione po terminie. Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie WSA w Warszawie odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.