II OZ 595/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 221/26 odmawiające J. R. przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w sprawie ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 18 listopada 2025 r. znak: ... w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 221/26 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi skarżącej na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 18 listopada 2025 r. znak: ... w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd Wojewódzki w uzasadnienia postanowienia wskazał, że w dniu 2 marca 2026 r. wpłynął do akt sądowych sprawy wniosek (nadany w polskiej placówce pocztowej w dniu 25 lutego 2026 r.) profesjonalnego pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego i przedłożenia pełnomocnictwa procesowego wraz z pełnomocnictwem procesowym i wpisem sądowym w kwocie 100 zł. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik nie kwestionuje, że uchybił terminowi do dokonania powyższych czynności procesowych. Jako argument usprawiedliwiający uchybienie terminu wskazał brak wiedzy o doręczeniu wezwania do złożenia pełnomocnictwa procesowego i uiszczenia wpisu od skargi. Wyjaśnił, że korespondencja zawierająca pismo z 4 lutego 2026 r. wraz z załącznikami (odpis zarządzenia z 28 stycznia 2026 r., odpis odpowiedzi na skargę) w dniu 6 lutego 2025 r. została doręczona do recepcji biura N. znajdującego się w Warszawie na 1 piętrze budynku W. (ul. S. ...) zarejestrowanej w siedzibie prowadzenia przez pełnomocnika skarżącej kancelarii adwokackiej. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie prowadzi on regularnej praktyki, a ma wyłącznie zarejestrowaną działalność w tzw. "biurze wirtualnym", co oznacza, że bywa tam okazjonalnie, wyłącznie podczas spotkań w sali konferencyjnej i po odbiór korespondencji. Wskazał, że w przedmiotowym biurowcu zarejestrowanych jest, prócz różnego rodzaju podmiotów gospodarczych, także kilkanaście innych kancelarii adwokackich, w tym m.in. kancelaria adw. P. B.. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej podał, że kancelaria adw. P. B. nie jest w żaden sposób powiązana osobowo z kancelarią pełnomocnika skarżącej. Kancelaria pełnomocnika skarżącej jest odrębnym podmiotem faktycznym i prawnym. Pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że do pracownika recepcji – po przesyłki dostarczane przez listonosza w danym dniu – zgłaszają się pracownicy poszczególnych podmiotów funkcjonujących w biurach N. W dniu 6 lutego 2026 r., tj. w dniu dostarczenia do wskazanego biura przesyłki w niniejszej sprawie, w korespondencji przekazywanej adw. P. B. pracownik recepcji wydał także omyłkowo przesyłkę zawierającą pismo z 4 lutego 2026 r. wraz z załącznikami, a kierowaną osobiście do adw. B. P. Pełnomocnik skarżącej podał, że dopiero w dniu 18 lutego 2026 r. adw. P. B. poinformował osobiście o przekazaniu mu przesyłki zawierającej pismo z 4 lutego 2026 r. (odebrane 6 lutego 2026 r.) wraz z załącznikami adresowanej do pełnomocnika skarżącej i jednocześnie przekazał fizycznie tę kopertę w dniu 23 lutego 2026 r. Na tę okoliczność pełnomocnik skarżącej załączył do wniosku oświadczenie adw. P. B. z 24 lutego 2026 r. W ocenie pełnomocnika skarżącej, przedstawionymi okolicznościami uprawdopodobnił on, że uchybienie terminowi do wykonania wezwania nastąpiło bez jego winy. Odmawiając przywrócenia terminu Sąd Wojewódzki wskazał na przepisy art. 86 § 1 i 87 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) oraz zaznaczył, że pismo sądowe z 4 lutego 2026 r. zawierające wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa procesowego i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł zostało przesłane profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej na wskazany przez niego w skardze adres: ul. S. ... p. 1, bud. W., ... W. i zostało doręczone pod wymienionym adresem upoważnionemu pracownikowi N. B. w dniu 9 lutego 2026 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 20 akt). Termin do wykonania powyższego wezwania upłynął więc z dniem 16 lutego 2026 r. (dzień tygodnia wypadający w poniedziałek). W sprawie Sąd przyjął, że pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin. Pełnomocnik nie kwestionuje, że uchybił terminowi. Zdaniem Sądu kluczowa była ocena przesłanki braku winy w uchybieniu terminu, która pozwoli na ustalenie, czy niedochowanie terminu zostało spowodowane przez przeszkodę w sposób rzeczywisty uniemożliwiającą dokonanie czynności procesowej w przewidzianym dla niej terminie. Nadto wskazał, że strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. Kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Uchybienie terminu może być stronie poczytane jako zawinione, gdy strona chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła jej z powodu przeszkody, którą mogła przezwyciężyć. Sąd zaznaczył, że skarżąca ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika procesowego do prowadzenia swojej sprawy w osobie adwokata. Od profesjonalnego pełnomocnika procesowego wymaga się podwyższonego stopnia staranności w dokonywaniu czynności procesowych. Analizując okoliczności wskazane we wniosku Sąd uznał, że nie mogą one świadczyć o braku winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. Zdarzenie, na które powołuje się pełnomocnik we wniosku, tj. omyłkowe wzięcie przez adwokata P. B., którego kancelaria ma siedzibę w tym samym budynku co kancelaria pełnomocnika skarżącej, w tym adres korespondencyjny, korespondencji adresowanej do pełnomocnika skarżącej, wskazuje zdaniem Sądu na co najmniej lekkie niedbalstwo ze strony pełnomocnika, a to wyłącza brak jego winy w uchybieniu terminu. Zasadą przyjętą w orzecznictwie jest przypisanie profesjonalnemu pełnomocnikowi wyższego poziomu staranności w prowadzeniu powierzanych mu przez jego mocodawców spraw niż stronom prowadzącym własne sprawy. Już lekkie niedbalstwo może być podstawą do przypisania mu winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej związanej z prowadzeniem sprawy. Okoliczności, które zostały powołane we wniosku o przywrócenie terminu nie miały charakteru nadzwyczajnego. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że tylko nadzwyczajne, nagłe, niemożliwe do przewidzenia okoliczności uzasadniają przywrócenie terminu. Do takiej sytuacji w ocenie Sądu nie doszło, bowiem przedstawionych we wniosku zdarzeń nie sposób uznać za nadzwyczajne. Pełnomocnik skarżącej, rejestrując działalność w tzw. "biurze wirtualnym" pod adresem: ul. S. ..., piętro 1, budynek W., ... W., pod którym mieści się kilkanaście kancelarii adwokackich, powinien był wykazać się większą przewidywalnością i powinien brać pod uwagę możliwe, bo przecież mogące się zdarzyć - gdy pod jednym adresem ma siedzibę i adres do korespondencji kilka kancelarii adwokackich – nieuwagi lub omyłki w odbieraniu przez adwokatów korespondencji do nich niezaadresowanej, co może doprowadzić, jak w niniejszej sprawie do tego, że nie będzie możliwe dokonanie czynności procesowej w terminie do tego przewidzianym. Tę okoliczność powinien brać po uwagę profesjonalny pełnomocnik skarżącej. Pełnomocnik obowiązany był zatem do takiej organizacji pracy swojej kancelarii, aby możliwe było prowadzenie sprawy skarżącej z należytą starannością. Niewłaściwa organizacja pracy kancelarii adwokackiej nie stanowi podstawy do uznania braku winy w dochowaniu terminu. Podkreślenia wymaga również to, że na pełnomocniku profesjonalnym ciąży obowiązek takiego zorganizowania miejsca pracy w ramach prowadzonej kancelarii, aby w sposób maksymalny zabezpieczyć interesy swoich mocodawców. Wszelkie uchybienia w zakresie prawidłowej organizacji pracy (w tym także sposobu ewidencjonowania korespondencji), świadczą o wadliwym funkcjonowaniu organizacji miejsca pracy, a tym samym, przekładają się wprost na kwestię zawinienia pełnomocnika, który za taką organizację odpowiada. Zwłaszcza krytycznie należy odnieść się do stwierdzenia pełnomocnika skarżącej zawartego we wniosku, że pełnomocnik pod adresem prowadzonej kancelarii "bywa tam okazjonalnie, wyłącznie podczas spotkań (...)". Fakt wykonywania przez pełnomocnika zawodu adwokata, tym bardziej zobowiązuje go do staranności i dbałości w odniesieniu do świadczonych przez niego usług prawniczych. W opisanej sytuacji, argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu prowadzą do uznania, że pełnomocnik uchybił terminowi z własnej winy. W związku z powyższym Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby w rozpoznawanej sprawie zastosować art. 86 § 1 powołanej ustawy, gdyż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy. Profesjonalny pełnomocnik, rejestrując działalność w tzw. "biurze wirtualnym" pod adresem, pod którym mieści się kilkanaście kancelarii adwokackich, winien liczyć się z tym, że Sąd będzie kierował do niego różne pisma, które mogą trafiać przez nieuwagę w niepowołane ręce. Profesjonalny pełnomocnik procesowy zobowiązany jest wykazywać się wyższą starannością w prowadzeniu spraw i powinien ów zbieg niekorzystnych zdarzeń brać pod uwagę i przedsięwziąć wszelkie dostępne mu środki, aby strona nie poniosła negatywnych skutków tychże zdarzeń (zob. postanowienie NSA z dnia 15 października 2024 r., II OZ 546/24 - dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów Sąd orzekł w sentencji na podstawie art. 86 §1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. Zażalenie na niniejsze postanowienie wniosła skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wskazując na naruszenie: 1.art. 87 § 2 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe uznanie i błędne ustalenie stanu faktycznego, materializujące się przypisaniem pełnomocnikowi skarżącej co najmniej lekkiego niedbalstwa, które objawiło się - zdaniem Sądu - głownie tym, że pełnomocnik skarżącej z założenia źle zorganizował funkcjonowanie swojej kancelarii adwokackiej rejestrując siedzibę w tzw. wirtualnym biurze oraz tym, że nie doszło do sytuacji nadzwyczajnej, której to pełnomocnik nie był w stanie przezwyciężyć — oraz dodatkowo uznając za lekkie niedbalstwo pełnomocnika (a więc działanie zawinione) samo omyłkowe wydanie korespondencji innemu adwokatowi, a zatem w sytuacji od niego całkowicie niezależnej oraz w realiach braku wiedzy o takowej korespondencji do niego skierowanej - w sytuacji gdy: a). pełnomocnik skarżącej uprawdopodobnił - w sposób wyczerpujący i poparty dowodami — okoliczności, od których zależało pozytywne rozpoznanie wniosku i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (brak winy w uchybieniu terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi — wydanie pisma przez ogólny sekretariat pierwszego piętra biurowca do innej kancelarii adwokackiej, znajdującej się w tym samym budynku, na tym samym piętrze); Co także istotne taka sytuacja zdarzyła się po raz pierwszy i nigdy nie było problemów z odbiorem jakiejkolwiek korespondencji, co także było powodem nawiązania współpracy z tym konkretnym wynajmującym;. Bez wątpienia jest to sytuacja nadzwyczajna, za skutki której nawet profesjonalny pełnomocnik nie powinien być obarczany, gdyż nie był w stanie jej przezwyciężyć, bowiem nie miał wiedzy o samej korespondencji zawierającej pismo z 4 lutego 2026 r, wraz z załącznikami, a zatem nie mógł fizycznie odebrać korespondencji do niego adresowanej wobec wydania jej innej osobie; jak wskazuje się w orzecznictwie, a co zaistniało na kanwie tej sprawy: Strona wnosząca o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać (uprawdopodobnić), że w czasie biegu terminu do dokonania tej czynności zaistniała obiektywna przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności, a powstanie tej przeszkody nie było spowodowane jej działaniem i było od niej całkowicie niezależnej b). według Sądu wykluczone jest de facto prowadzenie kancelarii w formie biura wirtualnego (lekkie niedbalstwo), a odpowiedzialność profesjonalnego pełnomocnika oparta jest na zasadzie wszelkiego ryzyka, a nie jest oparta na zasadzie winy — o czym mowa jest we wskazanym przepisie; c). nie można zarzucić pełnomocnikowi skarżącej niedbalstwa, chociażby lekkiego, w zakresie organizacji pracy swojej kancelarii i nie można mówić o wadliwym funkcjonowaniu organizacji miejsca pracy tylko przez to, że najem siedziby kancelarii odbywa się w tzw. wirtualnym biurze, co jest coraz bardziej powszechną praktyką wśród profesjonalnych pełnomocników (radców prawnych i adwokatów); d). N. B. (pracownik N. Sp. z o.o. w W. przy ul. S. ...) nie była i nie jest pracownikiem Kancelarii Adwokackiej B. P., a także w żaden sposób z kancelarią tą nie współpracuje w jakiejkolwiek formie, a jedynie jest pracownikiem sekretariatu budynku (biura wirtualnego), które obsługuje kilkadziesiąt podmiotów, w tym kilkanaście kancelarii adwokackich; e). do uchybienia terminu do usunięcia braków formalnych skargi doszło i w wyniku natłoku korespondencji sądowej po skończonych feriach warszawskich i omyłki pracownika sekretariatu pierwszego piętra budynku (dla kilkudziesięciu firm, w tym kilkunastu kancelarii adwokackich) — N. B., a zatem pełnomocnik skarżącej nie ponosi winy w uchybieniu terminu i raz jeszcze podkreślić należy, powstała przeszkoda była w pełni niezależna od tego pełnomocnika; f). w dniu 6 lutego 2026 r., to jest w dniu dostarczenia do wskazanego biura przesyłki w sprawie o sygn. akt: VII SA/Wa 221/26, pracownik recepcji wydał omyłkowo innej kancelarii przesyłkę zawierającą pismo z 4 lutego 2026 r. wraz z załącznikami, a kierowaną osobiście do adwokata B. P.; g). zgodnie z trackingiem (śledzeniem przesyłki) numer ... ze strony Poczty Polskiej (stosowna informacja w załączeniu), ww. przesyłka została doręczona 6 lutego 2026 r., podczas gdy ze zwrotnego poświadczenia odbioru (k. 20 - jak wskazał Sąd) wynika, że przesyłka ta została odebrana 9 lutego 2026 r. - co za tym idzie także data odbioru tej przesyłki została omyłkowo wpisana, co w ocenie pełnomocnika także świadczy o uprawdopodobnieniu okoliczności braku winy w uchybieniu terminu do usunięciu braków formalnych i fiskalnych skargi; h). pełnomocnik skarżącej po otrzymaniu w dniu 18 lutego 2026 r. informacji o ww. korespondencji udał się osobiście do kancelarii, aby ją odebrać; Co istotne informacja o ww. korespondencji została przekazana już po upływie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi; i). pełnomocnik skarżącej wniósł o wyznaczenie przez Sąd rozprawy oraz przeprowadzenie na niej dowodu z zeznań 2 świadków, jak i przesłuchanie osoby pełnomocnika Skarżącej, tj. łącznie 3 osób będących czynnymi zawodowo adwokatami, a przesłuchanie tych osób było niezbędne, aby nie tylko uprawdopodobnić, a wręcz wykazać brak winy pełnomocnika skarżącej w uchybieniu termin na uzupełnianie braków formalnych i fiskalnych wniesionej skargi; j). pełnomocnik skarżącej wskazał, że w lokalu nie prowadzi regularnej praktyki, a ma wyłącznie zarejestrowaną działalność w tzw. "biurze wirtualnym" z usługą odbioru korespondencji; oznacza to. że bywa tam okazjonalnie, wyłącznie podczas spotkań w sali konferencyjnej i po odbiór korespondencji, przy czym stwierdzenie "okazjonalnie" należy rozumieć jako niezbędną obecność do wykonania powyższych czynności, w szczególności w zakresie odbioru korespondencji, i nie rzadziej niż raz na tydzień; k). pełnomocnik skarżącej wskazał, że w przedmiotowym biurowcu (ul. S. ..., piętro I w W.), w szczególności w biurach N., zarejestrowanych jest, prócz różnego rodzaju podmiotów gospodarczych, także kilkanaście innych kancelarii adwokackich, w tym między innymi kancelaria adw. P. B., a z uzasadnienia Zaskarżonego orzeczenia wynika de facto, jakoby pełnomocnik Skarżącej nie tylko powinien organizować pracę swojej kancelarii adwokackiej, ale również innych podmiotów funkcjonujących w biurach N., z jednoczesnym wizytowaniem ich celem uzyskania informacji o odbieranej z sekretariatu ogólnego korespondencji na wypadek odebrania tej kierowanej właśnie do pełnomocnika Skarżącej; 2. art. 87 § 2 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, przez niewłaściwe uznanie i interpretację tego przepisu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i uznanie, że do przywrócenia terminu potrzebne jest wykazanie nadzwyczajnej sytuacji, która spowodowała niedopełnienie czynności, podczas gdy z przedmiotowego przepisu w żadnym stopniu to nie wynika, gdyż przepis ten mówi wyłącznie o braku winy w uchybieniu terminu dla wykonania danej czynności, a nadto że okoliczność tę należy uprawdopodobnić, a nie wykazać; Naczelny Sąd Administracyjny, w orzeczeniach wskazuje, iż: -Trudności, przeszkody uniemożliwiające stronie dochowanie czynności nie muszą mieć charakteru zdarzeń nadzwyczajnych. W literaturze zwrócono uwagę, że wykładnia przepisów procesowych regulujących instytucję przywrócenia terminu musi być zawszę dokonywana z perspektywy uwzględniającej treść zasady prawa do sądu, tym samym z perspektywy przywołanej funkcji ochronnej. Determinuje ona bowiem istotę tej instytucji (W. Kręcisz, Glosa do postanowienia NSA z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II FZ 105/08, opubl. Admin. ..., tak samo w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2019 r., sygn. akt I OZ 609/19, LEX nr 3292154); - brak winy zachodzi wówczas, gdy dochowana zostanie należyta staranność przy dokonaniu danej czynności procesowej. Należy przy tym szczególnie zwrócić uwagę, że chodzi tu o staranność należytą w danych stosunkach, a nie nadzwyczajną, czy najwyższą obejmującą podejmowanie wszelkich możliwych czynności; 3. art. 86 § 1 p.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i rozpoznanie wniosku z dnia 25 lutego 2026 r. w przedmiocie przywrócenie terminu do uzupełniania braków formalnych skargi na posiedzeniu niejawnym - w sytuacji gdy pełnomocnik Skarżącej wniósł o wyznaczenie przez Sąd I rozprawy oraz przeprowadzenie na niej dowodu z zeznań 2 świadków, jak i przesłuchanie osoby pełnomocnika skarżącej, tj. łącznie 3 osób będących czynnymi zawodowo adwokatami, a przesłuchanie tych osób było niezbędne, aby nie tylko uprawdopodobnić, a wręcz wykazać brak winy pełnomocnika w uchybieniu termin na uzupełnianie braków formalnych wniesionej skargi i pozwoliłoby dodatkowy wyjaśnić/dopytać świadków na okoliczność obiegu korespondencji w budynku przy ul. S. ... w W., sposobu i terminów odbierania korespondencji w budynku, terminu odebrania przekazania przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazania informacji o ww. przesyłce, sposobu odbierania korespondencji przez adwokata B. P., obecności jego w kancelarii i sposobu prowadzenia przez niego praktyki zawodowej. Na podstawie art. 194 § 3 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej wniósł o zmianę - w całości postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 4 marca 2026 r. i uwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącej w przedmiocie przywrócenia terminu do uzupełniania braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd Wojewódzki prawidłowo zastosował przepisy art. 86 § 1 i 87 § 2 p.p.s.a., dochodząc do wniosku o braku podstaw do przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd Wojewódzki przedstawił logiczną ocenę okoliczności powołanych przez pełnomocnika we wniosku z konkluzją, że pełnomocnik nie zachował należytej staranności w działaniach związanych z odbiorem korespondencji sądowej w swojej kancelarii. Wbrew zarzutowi zawartemu w zażaleniu, Sąd Wojewódzki nie przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że sam fakt prowadzenia kancelarii adwokackiej w tzw. wirtualnym biurze świadczy o zawinionym uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi. Natomiast trafnie wskazał Sąd Wojewódzki, że decydując się na taką formę funkcjonowania kancelarii, pełnomocnik powinien wykazać się szczególną starannością w organizacji odbioru korespondencji. Rację ma Sąd Wojewódzki, że w przypadku obsługiwania przez "wirtualne biuro" kilkunastu kancelarii adwokackich, pełnomocnik powinien przewidywać ewentualne omyłki przy przekazywaniu korespondencji, a tym samym podjąć działania zapewniające właściwy odbiór przesyłek sądowych i terminowe podejmowanie czynności procesowych w prowadzonych sprawach. Zaznaczyć należy, że przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć zatem miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik (adwokat, radcy prawny) kryterium braku winy w uchybieniu terminu powinno być ocenione z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności wymaganego przy dokonaniu czynności przez profesjonalnego pełnomocnika i to niezależnie od tego, czy pełnomocnik miał dokonać danej czynności samodzielnie, czy też jej wykonanie powierzył osobom trzecim nieposiadającym waloru profesjonalizmu. Oznacza to, że dla przyjęcia winy pełnomocnika wystarczy nawet lekkie niedbalstwo (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Wyd. 5, C.H. Beck str. 517 i powołane tam orzecznictwo sądowe; postanowienia NSA z 26 października 2011 r. II GZ 467/11, 24 marca 2026 r. II OZ 286/26, 21 kwietnia 2026 r. II OZ 389/26). Niewątpliwie w pracy adwokata, czy radcy prawnego, priorytetem powinno być takie zorganizowanie własnej kancelarii, aby nadchodząca korespondencja odbierana była przez samego pełnomocnika niezwłocznie. W tym kontekście trudno uznać za należyte działania pełnomocnika, gdy przesyłkę sądową doręczoną pracownikowi biura on sam odbiera po dwóch tygodniach, gdyż w międzyczasie trafiła ona omyłkowo do rąk adwokata innej kancelarii. W orzecznictwie wskazuje się, że właściwa organizacja pracy kancelarii jest traktowana jako dochowanie staranności warunkującej braku winy w uchybieniu terminu ( por. postanowienie NSA z 20 lutego 2009 r. II OZ 166/09). Ukształtowane jest też stanowisko, że przy ocenie winy strony lub jej brak w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiały stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II OZ 10/14; 24 marca 2026 r. II OZ 286/26). Tymczasem w niniejszej sprawie pełnomocnik nie przedstawił argumentacji wskazującej na dochowanie przez niego należytej staranności przy prowadzeniu własnej kancelarii w celu zapewnienia terminowego wykonywania czynności procesowych. Sama okoliczność błędnego przekazania przesyłki przez pracownika biura innemu adwokatowi nie mogła usprawiedliwić niedochowanie terminu przewidzianego na uzupełnienie braków skargi. Zaakcentować należy, że profesjonalny pełnomocnik winien tak zorganizować swoją pracę, by wywiązać się z nałożonych przez jego mocodawców obowiązków, bowiem to na nim spoczywa obowiązek zadbania o prawidłowe i terminowe dokonanie czynności procesowych. Dodatkowo, pełnomocnik profesjonalny podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sadowej (por. postanowienia NSA z 11 marca 2009 r. I OZ 198/03, z 3 marca 2009 r. I OZ 155/09 i 9 maja 2006 r. II OZ 468/06, 10 marca 2026 r. II OZ 196/26). Z tych względów akceptacji podlegało rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Jako niezasadny należało uznać zarzut odnoszący się do niewyznaczenia posiedzenia jawnego oraz nieprzeprowadzenia zawnioskowanych dodatkowo dowodów. Należy bowiem zauważyć, że przy rozpoznaniu wniosku Sąd Wojewódzki uwzględnił wszystkie przytoczone w nim wyjaśnienia pełnomocnika. W rezultacie istotne okoliczności przez niego podane nie były ani zanegowane przez Sąd, ani pominięte. Rzecz w tym, że Sąd Wojewódzki wyraził odmienne od pełnomocnika stanowisko co do wykazania przesłanki warunkującej przywrócenie terminu w trybie art. 86 § 1 p.p.s.a. Mianowicie zasadnie Sąd Wojewódzki uznał, że nie uprawdopodobniono we wniosku okoliczności wskazujących na brak winy pełnomocnika w uchybieniu terminu. W konsekwencji orzeczono o oddaleniu zażalenia, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.