Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 558/13

Postanowienie NSA z 11 lipca 2013 r., II OZ 558/13 – przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
11 lipca 2013
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Dnia 11 lipca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 maja 2013 roku, sygn. akt II SA/Rz 161/13 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 roku nr [...] w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 roku nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie przez usunięcie nasypu postanawia: oddalić zażalenie.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek A.K. (dalej jako "skarżący") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego stanu wody na gruncie przez usunięcie nasypu. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w złożonej przez skarżącego skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oddalając wniosek Sąd I instancji podkreślił, że skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nastąpić może jedynie na wniosek składającego skargę, to właśnie ten podmiot zobowiązany jest do uzasadnienia w przekonujący sposób, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek uwzględnienia wniosku. Sąd I instancji podkreślił, że wniosek skarżącego nie zawiera żadnej argumentacji. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia merytoryczną ocenę wniosku. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") poprzez jego błędną interpretację oraz błędne zastosowanie, polegające na mylnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Zarzucił także naruszenie art. 1 § 1 i 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i błędne zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu wniosku skarżącego, pomimo istnieniu ku temu podstaw uprawdopodobnionych w toku postępowania. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację oraz błędne zastosowanie polegające na braku pełnego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 196 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak precyzyjnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). Tylko prawidłowo uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne, lakoniczne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Wojewódzki sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści wniosku skarżący poprzestał jedynie na złożeniu wniosku, w treści skargi podnosząc zarzuty wobec legalności zaskarżonej decyzji, które nie mogą podlegać ocenie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania. Zarzuty zażalenia nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Po pierwsze, w ustawie p.p.s.a. brak jest przepisu art. 1 § 1. Po drugie zaś, art. 2 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wyznaczają zakres kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, dopuszczając możliwość zaskarżenia do Sądu I instancji decyzji administracyjnej. Nie sposób więc przyjąć, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia powyższych przepisów w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania. Po trzecie, wbrew twierdzeniom zażalenia, uzasadnienie Sądu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Skarżący stawiając powyższy zarzut nie wskazał jakich braków dopatrzył się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Po czwarte, na uzasadnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu po wniesieniu skargi ma zawsze charakter wyjątkowy. Skarżący powinien więc wykazać, że w jego konkretnej sytuacji wykonanie przedmiotowej decyzji wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w zażaleniu wskazuje, że usunięcie spornego nasypu wiązać się będzie ze znacznymi stratami, jednak nie wskazuje w żaden sposób o jakie straty chodzi, szczególnie w relacji do sytuacji majątkowej skarżącego. Skarżący powinien złożyć stosowne dokumenty źródłowe pozwalające uprawdopodobnić podnoszone okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku jest lakoniczne i w żaden sposób nie obrazuje jego sytuacji finansowej. Brak jest ponadto podstaw do przyjęcia, że skoro decyzja nakazuje usunięcie nasypu, to niejako automatycznie wiąże się to z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. To na skarżącym ciążył obowiązek wykazania, jakiego rodzaju szkoda wiązać się może z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek takiej argumentacji nie zawierał. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do orzeczenia zgodnie z wnioskiem strony. Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.

Informacje o sprawie

Data wpływu
1 lipca 2013
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Sędziowie
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny