II OZ 538/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1464/17 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego oraz za badania chemiczno-toksykologiczne postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. wstrzymać wykonanie decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2017 r. nr [...]

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 1464/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek D. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej również jako "organ") z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie nakazania opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego oraz za badania chemiczno-toksykologiczne. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczył się tylko do powtórzenia jednej z przesłanek do wstrzymania z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) – powstania znacznej szkody. Nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poza stwierdzeniem, że jego sytuacja majątkowa nie pozwala mu na pokrycie nałożonej na niego kary. Nie zobrazował jednak swojej sytuacji majątkowej, nie poparł okoliczności z tym związanych żadnymi dokumentami ani też danymi liczbowymi. Nie wiadomo zatem, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody, jaki poniósł uszczerbek wskutek orzeczenia w tej sprawie i innych kar pieniężnych oraz że uszczerbek ten spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub też wywoła szkodę na większą skalę niż zwyczajowo występująca wskutek orzeczenia kary w takiej właśnie wysokości. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł D. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia go w całości i zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniu z dnia 16 stycznia 2018 r. zarzucono naruszenie: 1) art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji wniosku skarżącego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki przemawiające za uwzględnieniem rzeczonego wniosku, tj. z uwagi na wiążące się wykonaniem obowiązku orzeczonego zaskarżoną decyzją niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody majątkowej lub trudnych do odwrócenia skutków, 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia całości akt zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, w tym w szczególności dokumentów i informacji wynikających ze złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd, poza analizą samego wniosku i zawartej w nim argumentacji pod kątem przesłanek wstrzymania z art. 61 § 3 p.p.s.a., powinien dokonać jednocześnie analizy akt sprawy (akt sądowych i akt administracyjnych) uwzględniając okoliczności wskazujące na zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z poniesieniem przez skarżącego szkody majątkowej, którą określił jako znaczną. Faktem jest iż skarżący w momencie składania wniosku nie przedstawił szczegółowo swojej sytuacji majątkowej, jednak złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wniosek ten został rozstrzygnięty postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., w którym referendarz sądowy po zapoznaniu się z danymi przedstawionymi w formularzu PPF zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i przyznał mu adwokata z urzędu. W uzasadnieniu wskazano, że skarżący "uwiarygodnił, że spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy w pełnym zakresie. Wnioskodawca nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, ani składników majątkowych, które mogłyby zostać spieniężone. [...] Niewysokie środki pieniężne, którymi skarżący dysponuje w miesiącu w całości przeznaczone są na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania i leczenia." W zaistniałej sytuacji ocenę, że skarżący nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy uznać za całkowicie nietrafną. Sąd orzekając w niniejszej sprawie podziela zarzut skarżącego zawarty w zażaleniu, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę całości akt sprawy co winien był uczynić, zatem zaskarżone postanowienie należało uchylić. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny albowiem art. 209 p.p.s.a. nie przewiduje takiej możliwości w przypadku postępowania wpadkowego, toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji.