II OZ 519/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K.P., R.P., D.K. i D.K.1 na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1544/25 w przedmiocie odrzucenia skargi D.K. i K.P. w sprawie ze skargi D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr 458/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. sprostować z urzędu sentencję i uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2026 r., sygn. akt VII SA/Wa 1544/25 w ten sposób, że w miejsce błędnego oznaczenia daty wydania zaskarżonej decyzji "24 kwietnia 2025 r." wpisać "22 kwietnia 2025 r."; 2. oddalić zażalenie K.P. i D.K.; 3. odrzucić zażalenie R.P. i D.K.1.

Postanowieniem z 5 marca 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 1544/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D.K. i K.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 22 kwietnia 2025 r. nr 458/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd podniósł, że w związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy, zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VII z 1 lipca 2025 r. K.P. i D.K. zostały wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniami z 16 października 2025 r., sygn. akt II OZ 1601/25 i II OZ 1602/25 oddalił zażalenia K.P. i D.K. na ww. zarządzenia. Następnie, zarządzeniami z 28 stycznia 2026 r. skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnych zarządzeń Przewodniczącego Wydziału VII z 1 lipca 2025 r., wzywających do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto skarżące zostały pouczone, że na powyższe zarządzenia nie przysługuje już zażalenie. Wezwanie zostało doręczone D.K. 3 lutego 2026 r., natomiast K.P. 13 lutego 2026 r. W wyznaczonym terminie skarżące nie uiściły wpisu od skargi. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) skargę odrzucił. Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli K.P., R.P. oraz D.K. i D.K.1. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wskazać, że z uwagi na oczywistą omyłkę pisarską zawartą w sentencji oraz uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, polegającą na błędnym określeniu daty wydanej przez organ decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 i art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." orzekł o sprostowaniu w sposób określony w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie natomiast do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika, że zasadą jest obowiązek uiszczenia wpisu sądowego od wnoszonego przez stronę pisma (skargi). Wyjątki od takiego obowiązku wymieniają przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i są to przedmiotowo-podmiotowe zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów (art. 239 p.p.s.a.) czy też instytucja prawa pomocy (art. 243 p.p.s.a. i następne). W niniejszej sprawie skarżące K.P. i D.K. nie były zwolnione z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi z mocy przepisów powołanej wyżej ustawy i nie zostały zwolnione z tego obowiązku na podstawie orzeczenia sądu. Mając powyższe na względzie zasadnie wezwano je do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że pomimo powyższego wezwania skarżące nie uiściły przedmiotowego wpisu. Sąd I instancji prawidłowo w tych okolicznościach przyjął, że skarżące nie uzupełniły braku fiskalnego skargi i zaskarżonym postanowieniem odrzucił skargę. Z tych względów zażalenie K.P. i D.K. należało oddalić. Zażalenie wniesione przez R.P. i D.K.1 podlegało natomiast odrzuceniu jako niedopuszczalne. Nie są oni bowiem stroną przedmiotowego postępowania, nie byli adresatami zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i nie wnosili skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 3 w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.