II OZ 511/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 30 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E. K. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1304/24 o odrzuceniu sprzeciwu E. K., M. B. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia 18 kwietnia 2024 r. nr SKO.4000-305/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1304/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sprzeciw E. K., M. B. i T. K. na decyzję SKO w Siedlcach z dnia 18 kwietnia 2024 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 22 maja 2024 r. ww. skarżący oraz Z. K. zostali wezwani do usunięcia braków formalnych sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem jego odrzucenia, poprzez wskazanie własnego numeru PESEL. Przesyłki pocztowe zawierające powyższe wezwania skierowane do skarżących zostały doręczone każdemu z nich osobno 6 czerwca 2024 r. Odpowiedzi na wezwanie udzieliła jedynie Z. K. W związku z powyższym WSA w Warszawie wskazał, że sprzeciw podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – dalej "p.p.s.a.", który miał zastosowanie w sprawie zgodnie z art. 64b § 1 tej ustawy. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli E. K. i M. B. domagając się jego uchylenia i podnosząc w uzasadnieniu, że wbrew twierdzeniom Sądu wysłali uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu w niniejszej sprawie. Na potwierdzenie dołączyli do zażalenia kserokopię pisma z dnia 10 czerwca 2024 r. oraz potwierdzenie jego nadania z dnia 11 czerwca 2024 r. W piśmie tym E. K. i M. B. podali swoje numery PESEL. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w tym przepisie charakterystyczne dla skargi. Jednym z wymogów formalnych, jakie p.p.s.a. stawia pierwszemu w sprawie pismu procesowemu, jest konieczność wskazania w nim numeru PESEL osoby wnoszącej pismo (art. 46 § 2 pkt 1b). Przepisy te znajdują odpowiednie zastosowanie do sprzeciwu. Zgodnie bowiem z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 64b § 2 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W sytuacji dostrzeżenia braków formalnych skargi przewodniczący wzywa stronę (pełnomocnika) do ich usunięcia w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę (sprzeciw), gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W sprawie rozpoznawanej przez Sąd pierwszej instancji braki formalne sprzeciwu w zakresie podania numeru PESEL przez E. K., M. B. i T. K. nie zostały usunięte. Przeciwne stanowisko prezentowane w zażaleniu przez E. K. i M. B. nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Podkreślić bowiem należy, że dołączone do wniesionego przez nich zażalenia pismo z dnia 10 czerwca 2024 r., stanowiło uzupełnienie braku formalnego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1308/24, a nie w będącej przedmiotem zażalenia sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1304/24. Tym samym wezwanie do podania swoich numerów PESEL skierowane do ww. osób w niniejszej sprawie faktycznie pozostało bez odpowiedzi, w związku z czym sprzeciw E. K., M. B. i T. K. podlegał odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przywołał treść ww. przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., końcowe powołanie jako podstawy prawnej art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odnoszącego się do terminu wniesienia skargi należało zatem uznać za oczywistą omyłkę. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie