II OZ 506/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1265/18 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi B.D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. doręczonym B. D. (dalej: "Skarżący") [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. Skarżący pismem z [...] stycznia 2018 r. wniósł o uzupełnienie tego postanowienia. Po rozpoznaniu wniosku organ postanowieniem z [...] lutego 2018 r. doręczonym Skarżącemu [...] lutego 2018 r. odmówił uzupełnienia postanowienia z [...] grudnia 2017 r. Następnie Skarżący pismem z [...] lutego 2018 r. wystąpił z wnioskiem o uzupełnienie postanowienia z [...] lutego 2018 r., w którego wyniku organ postanowieniem z [...] marca 2018 r. doręczonym [...] marca 2018 r. odmówił uzupełnienia tego postanowienia. Skarżący pismem z [...] kwietnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Postanowieniem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1265/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił złożoną skargę z powodu wniesienia jej z uchybieniem ustawowego terminu i zwrócił Skarżącemu uiszczony wpis sądowy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia lub decyzji termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia w przedmiocie uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia aktu. Sąd podkreślił, że przesunięcie terminu złożenia środka zaskarżenia następuje wyłącznie w wyniku rozstrzygnięcia wniosku o uzupełnienie zaskarżonego aktu, w związku z czym przesunięcie tego terminu nie następuje w przypadku złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia lub decyzji. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu podniósł, że w postępowaniu administracyjnym był reprezentowany przez pełnomocnika, podczas gdy postanowienia organu oraz Sądu I instancji były kierowane bezpośrednio na Skarżącego. Dodatkowo Skarżący wskazał, że w żadnym postanowieniu organu nie zostało zawarte pouczenie w zakresie terminu złożenia wniosku o "sprostowanie". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę na postanowienie wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jednocześnie stosownie do treści art. 111 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia lub domowy uzupełnienie decyzji, termin dla strony do wniesienia skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie ulega wątpliwości, że przesunięcie terminu wniesienia skargi następuje na podstawie art. 111 § 2 k.p.a. wyłącznie w przypadku rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie postanowienia lub decyzji objętej skargą. Skutku takiego nie ma natomiast wydanie przez organ postanowienia w przedmiocie uzupełnienia postanowienia lub decyzji, gdyż postanowienie takie nie dotyczy uzupełnienia aktu objętego skargą. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, należy odnotować, że Skarżący po doręczeniu postanowienia z [...] grudnia 2017 r. wniósł o jego uzupełnienie, a po doręczeniu mu postanowienia w przedmiocie rozpatrzenia tego wniosku złożył kolejny wniosek o uzupełnienie tym razem postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia z [...] grudnia 2017 r. Oznacza to, że termin trzydziestu dni na wniesienie skargi na postanowienie z [...] grudnia 2017 r. powinien być liczony od daty doręczenia Skarżącemu postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia zaskarżonego postanowienia, tj. od [...] lutego 2018 r. i kończył się [...] marca 2018 r. Tymczasem Skarżący wniósł skargę na postanowienie z [...] grudnia 2017 r. dopiero pismem z [...] kwietnia 2018 r., tj. z naruszeniem ustawowego terminu. Tym samym brak było podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2019 r. odrzucającego złożoną skargę z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego zawartej w zażaleniu, wskazać należy, że wbrew jego stanowisku w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego nie był on reprezentowany przez pełnomocnika. Zauważyć bowiem należy, że wniosek o stwierdzenie nieważności został podpisany, podobnie jak pozostała korespondencja strony w tym postępowaniu, przez samego Skarżącego, przy czym w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa umocowującego inna osobę do występowania w imieniu Skarżącego. Również skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została podpisana bezpośrednio przez Skarżącego, a nie przez pełnomocnika. Tym samym zarzut Skarżącego o nieprawidłowym kierowaniu do niego korespondencji w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym należało uznać za nietrafny. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że stosownie do treści art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Oznacza to, że pouczenie zawarte w postanowieniu ograniczone jest do informacji o prawie złożenia zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego i nie obejmuje informacji o prawie i terminie skorzystania z innych uprawnień procesowych przysługujących stronie postępowania, takich jak prawo złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia bądź sprostowanie postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.