II OZ 500/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na punkt 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1815/08 w przedmiocie zasądzenia kwoty 660 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie 3 wyroku z dnia 6 lutego 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1815/08 zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" kwotę 660 złotych (słownie: sześćset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego złożyła strona skarżąca na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 23 stycznia 2009 r., załączając fakturę VAT z dnia 12 września 2008 r. na kwotę 1220 złotych (słownie: tysiąc dwieście dwadzieścia złotych). Sąd I instancji uzasadniając rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania podniósł, że do niezbędnych kosztów postępowania w niniejszej sprawie zaliczyć trzeba wpis od skargi (200 zł), wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie adwokata (360 zł). Powołując się na § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) Sąd I instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zasądzenia opłaty za czynności ustanowionego przez stronę skarżącą adwokata w kwocie wyższej, aniżeli określone w rozporządzeniu stawki minimalne. Sąd ocenił, że ani charakter sprawy, ani nakład pracy adwokata, który, jak wynika z akt sprawy, sporządził jedynie skargę kasacyjną, a w trakcie postępowania przed Sądem I instancji ograniczył się do złożenia wniosku o zmianę terminu rozprawy, nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów wynagrodzenia adwokata w kwocie wyższej aniżeli minimalna. Sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca również nie wykazała zwiększonego nakładu pracy swego pełnomocnika. Sąd w oparciu o treść art. 200 i 205 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" kwotę 660 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zawarte w wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zażalenie złożyła Komisja Organizacyjna Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Żaląca wskazała, że za wynagrodzenie adwokata, z tytułu zastępstwa procesowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, poniosła koszty w wysokości 1.220 zł, tj. wyższe o 860 zł niż zasądzona kwota, które zostały udokumentowane fakturą złożoną do akt podczas rozprawy w dniu 23 stycznia 2009 r. Żaląca podnosi, że nie dysponuje możliwością zbierania środków na koszty postępowania od członków i następnie rozliczania ich, a zatem angażuje wyłącznie własne środki członków Komisji, które są ograniczone. Komisja Organizacyjna Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" wnosi "o uznanie zażalenia za zasadne i zasądzenie na rzecz Komisji Organizacyjnej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" zwrotu poniesionych kosztów w pełnej wysokości, tj. 1.520 zł." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że podstawowa zasada dotycząca orzekania o kosztach postępowania zawarta została w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zasada ta stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Wyjątkiem od powyższej zasady są m.in. przepisy o zwrocie kosztów postępowania, tj. art. 200 – 204 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Sąd I instancji rozpoznając kwestię kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw prawidłowo uwzględnił treść art. 205 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz treść § 2 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Sąd I instancji orzekając w przedmiocie kosztów postępowania odniósł się do tego jaki wpływ na zasądzoną kwotę miały rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy, jaki musiał być udziałem pełnomocnika skarżących w przyczynieniu się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Sąd dokonał zatem zwięzłego przedstawienia stanu sprawy oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia po czym dokonał jej wyjaśnienia. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.