II OZ 493/17

Dnia 17 maja 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. B. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 56/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. B., W. K., A. S., J. B., J. B., M. M., E. B., S. M., R. P., A. B. L., M. J., T. W., J. N., E. P., J. N., M. C., N. J., S. P., W. K. i W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie J. B..

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 56/17, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał J. B. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], w kwocie 500 złotych stosownie do § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Na powyższe zarządzenie zażalenie wniosła J. B. wraz z innymi skarżącymi, domagając się uznania, że wpłata przez jednego ze skarżących powoduje potraktowanie, że wpis został uiszczony przez wszystkich skarżących oraz domagając się zmiany wymaganej kwoty wpisu sądowego z 500 złotych na 100 złotych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na zarządzenie z dnia 27 stycznia 2017 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 i art. 214 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jeżeli zaś pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (art. 214 § 2 p.p.s.a.). W tej sprawie ani z akt administracyjnych, ani z akt sądowych, w tym ze skargi i zażalenia, nie wynika aby prawa i obowiązki wszystkich skarżących były wspólne. W tego rodzaju sprawach dotyczących prawa inwestycyjnego źródłem wspólnych praw i obowiązków skarżących może być prawo współwłasności do tej samej nieruchomości. W tej sprawie strona skarżąca nie wykazała zaś aby pozostawała z którymś ze współskarżących we współwłasności konkretnej nieruchomości. Okoliczność wspólnego występowania skarżących przed organami administracyjnymi oraz złożenia wspólnej skargi do sądu administracyjnego nie jest tożsame ze wspólnymi prawami i obowiązkami, o jakich mowa w art. 214 § 2 p.p.s.a. Takie okoliczności mogą świadczyć o wspólnym interesie faktycznym, ale już nie prawnym. Interes prawny, do którego nawiązuje art. 214 § 2 p.p.s.a., musi posiadać wspólne źródło dla wszystkich skarżących, a w sprawach inwestycyjnych, w tym dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, źródłem owego interesu prawnego może być prawo do wspólnej dla wszystkich skarżących nieruchomości. Dlatego w okolicznościach tej sprawy prawidłowo wezwano każdego ze skarżących z osobna do uiszczenia określonej kwoty wpisu sądowego; co z kolei oznacza, że każdy ze skarżących mógł objąć zakresem zażalenia tylko skierowane indywidualnie wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ponadto sprawa niniejsza nie znajduje się w katalogu spraw objętych art. 239 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w których to sprawach, strona skarżąca działanie lub bezczynność organu korzysta ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Jednocześnie skarżący nie należy do kręgu podmiotów zwolnionych z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 2-4 p.p.s.a. Słusznym było zatem wydanie zarządzenia o wezwaniu strony skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego. Ponadto w zaskarżonym zarządzeniu wskazano prawidłową podstawę prawną określającą wysokość wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, tj. § 2 ust. 3 pkt 2 ww. rozporządzenia, który odnosi się do skarg z zakresu zagospodarowania przestrzennego, do których zaliczają się sprawy o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wysokość wpisu sądowego w niniejszej sprawie wynika zatem wprost z obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.