II OZ 480/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 659/24 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J.B. i G.B. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 kwietnia 2024 r., nr OA.7722.10.2.2024 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Rz 659/24, odrzucił skargę G.B. na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 5 kwietnia 2024 r., nr OA.7722.10.2.2024 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarządzeniem z 27 maja 2024 r. wezwano G.B. i J.B. do nadesłania solidarnie 2 egzemplarzy odpisów skargi oraz podanie numeru PESEL skarżących. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności te należy dokonać w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W wyznaczonym terminie skarżąca J.B. uzupełniła wskazane braki, natomiast skarżący G.B. nie uzupełnił braków skargi. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga G.B. podlega odrzuceniu. Sąd wyjaśnił, że skutek doręczenia skarżącemu zarządzenia w przedmiocie uzupełnienia braków formalnych nastąpił 29 maja 2024 r., a zatem siedmiodniowy termin przewidziany do nadesłania numeru PESEL upłynął 5 czerwca 2024 r. We wskazanym terminie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Okoliczność ta uniemożliwia nadanie sprawie prawidłowego biegu i obliguje do odrzucenia skargi G.B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") Zażalenie na to postanowienie wywiódł G.B., wnosząc o przyjęcie skargi do merytorycznego rozpoznania. Żalący podniósł, że odpowiadając na zarządzenie z niewiedzy niezbyt precyzyjnie zidentyfikowaliśmy z żoną, pojęcie zobowiązania solidarnego. Uznał bowiem, że wobec jednakowej treści tożsamego żądania skargi, wystarczą dyspozycje jednej ze stron. Pismem z 15 lipca 2024 r. J.B. poinformowała, że potwierdza w całej rozciągłości motywy zażalenia w kontekście wcześniej złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że do zadań Sądu I instancji, po wpłynięciu środka odwoławczego, należy zbadanie z urzędu dopuszczalności tego środka i ustalenie, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jego odrzucenia wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wniesiona skarga została odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Takim brakiem formalnym uzasadniającym odrzucenie skargi jest brak wypełnienia obowiązku wynikającego z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., polegającego na podaniu w pierwszym piśmie numeru PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Żalący został prawidłowo wezwany do uzupełnienia braku formalnego zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 24 maja 2024 r., doręczonym 29 maja 2024 r., wzywającym m.in. do oznaczenia numeru PESEL. Został on też prawidłowo pouczony o rygorze niezastosowania się do wezwania. Żalący sam przyznał, że z powodu niezrozumienia nie sprostał wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi, polegającego na wskazaniu numeru PESEL. Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że przedmiot wezwania został wskazany jednoznacznie: pod lit. a) nadesłanie solidarnie 2 egzemplarzy odpisów skargi, zaś pod lit. b) podanie numeru PESEL skarżącego G.B. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.