II OZ 478/14

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2269/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], orzekającą o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, tj. lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W. (którego właścicielem jest skarżący), w celu wykonania robót budowlanych polegających na doposażeniu budynku w instalację centralnej ciepłej wody i wymianie instalacji zimnej wody i kanalizacji oraz wymianie wewnętrznej instalacji gazowej w budynku. Pismem z dnia 2 września 2013 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2013 r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka podniosła, iż zostały spełnione obie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. warunkujące wstrzymanie wykonania decyzji. Zaskarżona decyzja zezwala na wejście do lokalu stanowiącego własność skarżącego celem przeprowadzenia w obrębie lokalu (kuchnia, łazienka, WC, pokój) robót budowlanych, które zdaniem skarżącego nie są zupełnie konieczne, a z uwagi na ich zakres i charakter grożą niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodują nieodwracalne skutki w zakresie zniszczenia lokalu. Z uwagi na uwarunkowania natury techniczno-budowlanej oraz specyfiki materiałów budowlanych, wykonanie decyzji spowoduje, że nie będzie możliwe przywrócenie lokalu do stanu pierwotnego. Jak bowiem wskazuje skarżący, w celu przeprowadzenia zamierzonych robót budowlanych niezbędna jest w szerokim zakresie i obszarze ingerencja w substancję lokalu, co doprowadzi do braku rzeczywistej możliwości odtworzenia lokalu do stanu sprzed tych robót. Bez posiadania odpowiednich materiałów budowlanych, chociażby podobnych, nie jest zaś możliwe przywrócenie lokalu do stanu sprzed robót. Dodał, że Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. (inwestor) nie przewiduje podjęcia czynności w celu choćby minimalnego doprowadzenia lokalu do stanu zastanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r., na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), - dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom i jest to oderwane od oceny legalności zaskarżonej decyzji. Stąd też bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji pozostaje argument, iż roboty budowlane opisane w decyzji nie są konieczne. Skarżąca Spółka bardzo ogólnie wskazała na bliżej nieokreślone uwarunkowania natury techniczno-budowlanej oraz specyfikę materiałów budowlanych. Argumentacja taka w ocenie Sądu nie może stanowić wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nie określił bowiem, brak jakich konkretnie odpowiednich lub podobnych materiałów budowlanych przesądza o braku możliwości przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego, nie wykazał także, że materiały te nie są dostępne. Nie uprawdopodobnił więc braku możliwości przywrócenia lokalu do stanu poprzedniego. Dodatkowo inwestor na mocy zaskarżonej decyzji został zobowiązany do naprawienia szkód powstałych w wyniku korzystania z nieruchomości skarżącego, na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. W razie wyrządzenia szkód skarżący będzie mógł skorzystać z przysługujących mu środków ochrony prawnej. Pismem z dnia 10 marca 2014 r. spółka [...] Sp. z o.o. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 10 lutego 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżąca Spółka nie wykazała, aby w okolicznościach tej konkretnej sprawy zachodziły przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka powołuje się na możliwość wystąpienia dużych strat spowodowanych prowadzonymi pracami budowlanymi. Wyraziła również obawę, że nikt nie pokryje powstałych w jej lokalu szkód. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że taka argumentacja nie mogła stanowić wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzającej konieczność wejścia do lokalu stanowiącego własność skarżącej Spółki celem wykonania robót budowlanych. Rozpatrując powyższe okoliczności w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. stwierdzić należy, że nie będzie zachodziła sytuacja nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy trudności w odwróceniu skutków mogą wynikać jedynie z konieczności poniesienia nakładów finansowych i uciążliwości wynikających z prac. Nie są to jednak trudności na tyle duże, aby można było mówić o trudnych do odwrócenia skutkach w rozumieniu tego przepisu. Skarżąca Spółka nie wskazała też, aby tego rodzaju uciążliwości miały miejsce. Powtórzyć należy za Sądem I instancji, że inwestor na mocy zaskarżonej decyzji został zobowiązany do naprawienia szkód powstałych na nieruchomości strony skarżącej. Powyższe wyklucza również możliwość stwierdzenia, iż w niniejszej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczne szkody. Co prawda prowadzenie prac budowlanych będzie wiązało się z pewnymi stratami, te jednak – jak wskazano wyżej - inwestor zobowiązany jest pokryć lub naprawić. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.