II OZ 475/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 109/18 odmawiające uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 109/18 w sprawie ze skargi H. T. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 109/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, odmówił H. T. uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 109/18. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił jako niedopuszczalną skargę H. T. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 427/16. W dniu 26 lutego 2018 r., przywołując art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, H. T. wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wydanego w dniu 19 lutego 2018 r. postanowienia. Z obszernego uzasadnienia wynika, że skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku z dnia 13 października 2016 r., którego dotyczył wniosek o wznowienie postępowania jak i treścią postanowienia z dnia 19 lutego 2018 r., w którym Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie skarżącego w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 427/16. Zarządzeniem Sądu z dnia 2 marca 2018 r. (doręczonym w dniu 7 marca 2018 r.) zobowiązano skarżącego do podania w terminie 7 dni, czy pismo z dnia 26 lutego 2018 r. stanowi wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 19 lutego 2018 r. w trybie art. 157 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy stanowi wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści postanowienia na podstawie art. 158 ww. ustawy, czy też jest skargą kasacyjną - w terminie 7 dni, od daty doręczenia niniejszego wezwania, pod rygorem przyjęcia, że jest to skarga kasacyjna. W piśmie procesowym z dnia 13 marca 2018 r. skarżący oświadczył, że pismo z dnia 26 lutego 2018 r. stanowi wniosek o uzupełnienie postanowienia Sądu z dnia 19 lutego 2018 r. Uzasadniając odmowę uzupełnienia postanowienia z dnia 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podniósł, że we wniosku o uzupełnienie postanowienia skarżący nie wskazał, w jakim przedmiocie postanowienie powinno zostać uzupełnione, jakiego elementu nie zawiera. Z uzasadnienia pisma wynika, że w istocie stanowi ono polemikę ze stanowiskiem Sądu zawartym w uzasadnieniu postanowienia odrzucającego skargę o wznowienie postępowania sądowego i w wyroku, którego wznowienia przedmiotowa skarga dotyczyła. Tymczasem ewentualne braki uzasadnienia postanowienia mogą być kwestionowane przez skarżącego wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (skargi kasacyjnej). Po podpisaniu uzasadnienia postanowienia i wysłaniu jego odpisu stronom, Sąd nie może uzupełnić uzasadnienia orzeczenia. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie wskazywał zatem w jakim zakresie postanowienie powinno zostać uzupełnione. Z tego względu, Sąd na podstawie art. 157 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek oddalił. Zażaleniem H. T. zaskarżył powyższe postanowienie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnosi okoliczności świadczące jego zdaniem o tym, że jest on upoważniony do sprawdzania projektów budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przesłanką uzupełnienia wyroku jest zatem pominięcie w sentencji rozstrzygnięcia o części skargi lub niezamieszczenie przez Sąd dodatkowego orzeczenia, które powinien był zamieścić z urzędu. Podkreślenia wymaga także, że w myśl art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zatem strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 19 lutego 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę H. T. o wznowienie postępowania sądowego uznając, że H. T. nie miał legitymacji do złożenia takiej skargi. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Słusznie ponadto w zaskarżonym postanowieniu zwrócono uwagę na okoliczność, że we wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 19 lutego 2018 r. skarżący w istocie nie wskazał, w jakim zakresie ww. postanowienie powinno zostać uzupełnione. Należy w pełni podzielić stanowisko Sądu I instancji, że uzasadnienie przedmiotowego wniosku stanowiło polemikę ze stanowiskiem wyrażonym zarówno w uzasadnieniu postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 lutego 2018 r. jak i wyroku tego Sądu z dnia 13 października 2016 r. W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Słusznie też wskazał, że jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu o odrzuceniu jego skargi, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może bowiem stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.