II OZ 459/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.P., R.P. i W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Kr 1091/25 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi A.P., R.P. i W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 3 lipca 2025 r., nr SKO.ZP/415/194/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2026 r., sygn. akt II SA/Kr 1091/25, odrzucił skargę A.P., R.P. i W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 lipca 2025 r., nr SKO.ZP/415/194/2025 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowił o zwrocie skarżącym kwotę 500 (pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Zarządzeniem Przewodniczego Wydziału z 20 listopada 2025 r. profesjonalny pełnomocnik skarżących R.P., W.P. i A.P. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w wysokości 11 zł za wydruki skargi wniesionej w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich dręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis ww. zarządzenia doręczono 28 listopada 2025 r. Skarżący nie uiścili należnej opłaty kancelaryjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga podlega odrzuceniu. Sąd wyjaśnił, że w myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. Stosownie zaś do art. 235a p.p.s.a., opłatę kancelaryjną pobiera się również za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3a p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlegają odrzuceniu przez sąd. Skoro więc skarżący nie uiścili należnej opłaty kancelaryjnej, należało skargę odrzucić. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli A.P., R.P. i W.P., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie: a. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi w przypadku, w którym w ramach pierwszego z wezwań do uzupełnienia skargi zostało zawarte wezwanie do uiszczenia wpisu, który został uiszczony, a nie zostało zawarte wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, stąd, powyższe wywołało uzasadnione wątpliwości skarżących co do potrzeby uiszczania dalszych opłat, skoro wezwano mocodawców jedynie do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi, zamiast wpisu i opłaty kancelaryjnej; b. art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3a w zw. z art. 235a p.p.s.a. przez wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, w przypadku w którym wątpliwości skarżących budzi fakt wydania przedmiotowego wezwania, skoro podmiotami, którym przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym byli mocodawcy, a pozostałe podmioty to organy administracji publicznej, którym skarga winna zostać doręczona w formie elektronicznej; c. art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 3a w zw. z art. 235a p.p.s.a. przez pozbawienie skarżących prawa do Sądu, co jest działaniem nieproporcjonalnym w związku z wysokością żądanej do zapłaty opłaty kancelaryjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z generalną zasadą odpłatności wymiaru sprawiedliwości, strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 p.p.s.a.). Do kosztów sądowych należą m.in. opłaty sądowe, na które składają się wpis i opłata kancelaryjna (art. 211 i art. 212 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 47 § 3 p.p.s.a., w przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się. W celu doręczania dokumentów stronom, które nie stosują środków komunikacji elektronicznej do odbioru pism, sąd sporządza kopie dokumentów elektronicznych w postaci uwierzytelnionych wydruków, z zachowaniem wymogów określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, tj. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych. Natomiast zgodnie z art. 235a p.p.s.a., opłatę kancelaryjną pobiera się za wydruki pism i załączników wniesionych w formie dokumentu elektronicznego sporządzane w celu ich doręczenia stronom, które nie posługują się środkami komunikacji elektronicznej do odbioru pism. Wprowadzenie opłaty kancelaryjnej, o której mowa w tym przepisie oznacza, że strona korzystająca ze środków komunikacji elektronicznej powinna pokrywać koszty nadawania jej pismom tradycyjnej formy i przekazywania do pozostałych stron. Argumentację podniesioną w zarzutach zażalenia należało uznać jedynie za polemikę z prawidłowym stanowiskiem Sądu I instancji, co wynika zarówno z akt sprawy (uczestnikami postępowania były nie tylko podmioty stanowiące organy administracji publicznej), jak również z wyraźnie wyłuszczonych przez Sąd Wojewódzki przepisów stanowiących, że zgodnie z art. 220 § 3a p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, od których pomimo wezwania nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 235a, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.