II OZ 453/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 30/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] czerwca 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w G. i udzielającą M. i A. K. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy ww. obiekcie oraz nakładającą obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczego. Skargą z dnia 20 grudnia 2012 r. S. D. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 30/13, odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wskazał on konkretnych zdarzeń czy okoliczności, które potwierdziłyby, że zaskarżona decyzja mogła spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto stwierdził, że analiza akt sprawy również prowadzi do konkluzji, że wniosek jest niezasadny - na obecnym etapie realizacji przedmiotowej inwestycji brak jest podstaw aby stwierdzić, że zatwierdzenie projektu budowlanego, wznowienie robót budowlanych i późniejsze uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego mogłoby w jakikolwiek sposób spowodować trudne do odwrócenia skutki czy też znaczną szkodę po stronie kwestionującego decyzję skarżącego, którego działka sąsiaduje z działką, na której realizowana jest inwestycja. Okoliczności podniesione w skardze w zakresie naruszenia stosunków wodnych poprzez nawiezienie przez inwestorów warstwy ziemi, co spowodowało podniesienie terenu i odprowadzanie wód spływających z działki inwestorów na jego działkę nie są przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu i nie uzasadniają wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Zażaleniem S. D. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu obrazę art. 61 § 3 p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, iż w sprawie brak jest uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków, gdy opisaną w odwołaniu od decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] listopada 2012 r. istotą przedmiotu postępowania jest wydanie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, które bezpośrednio skutkują podanym w decyzji i afirmowanym w toku całego postępowania administracyjnego przez skarżącego faktem znaczącego obniżenia wartości jego działki nr ewid. [...] w G., sąsiadującej z nieruchomością składającą się z działek nr ewid. [...] i [...], stanowiącej własność inwestorów budynku gospodarczego objętego rzeczonym pozwoleniem na budowę, jak i brakiem możliwości wykorzystywania przez skarżącego swojej działki rolnej zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem, jak i uniemożliwia przeznaczenie tej działki na inne cele (np. budowlane), albowiem aktualnie brak jest tego rodzaju czynności technicznych, które odwracałyby skutki działania inwestorów polegające na nielegalnym podwyższeniu terenu nieruchomości niezgodnego z pozwoleniem na budowę, jak i przepisami Prawa budowlanego art. 36 ust. 5 i 36a ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie statuującą zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości, skutkującym nieodwracalnymi szkodami dla skarżącego. Z uwagi na powyższe wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania przez WSA w Rzeszowie skargi od tej decyzji, uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz przyznania wynagrodzenia radcy prawnego z tytułu udzielonej skarżącemu pomocy prawnej z urzędu. W piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. M. K. i A. K. wskazali, iż nie zgadzają się z przedstawionymi w zażaleniu twierdzeniami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał ani nawet nie uprawdopodobnił, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżący nie wskazał przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu (decyzji) jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji, z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 powoływanej ustawy. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w tej sprawie powyższych warunków nie spełniał. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11). Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.