II OZ 433/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 maja 2024 r., sygn. II SA/Ke 204/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B.S. i H.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 lutego 2024 r. znak: SKO.PZ-71/8597/919/2023 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z dnia 28 maja 2024 r., sygn. II SA/Ke 204/24, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg B.S. i H.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 8 lutego 2024 r. znak: SKO.PZ-71/8597/919/2023 o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie systemu kanalizacji otwartej doprowadzającej wody z przepustu pod drogą gminną. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący nie uzasadnili swoich wniosków o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uniemożliwiło to ocenę, czy faktycznie na tle konkretnych okoliczności sprawy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.). Sąd zaznaczył, że jego rolą nie jest poszukiwanie za stronę argumentów przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Natomiast kwestie związane z prawidłowością zaskarżonego rozstrzygnięcie nie mogą być przesądzone podczas rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na to postanowienie wniósł H.P. Podał, że sprawa dotycząca zalewania jego nieruchomości toczy się od wielu lat. W jego ocenie Burmistrz próbuje w dalszym ciągu utrzymać nielegalny przepust. W dodatku planowany rów kanalizacyjny będzie przeszkadzał w rozbudowie budynku inwentarskiego. W czasie opadów dochodzić będzie do zalewania wszystkich budynków i sąsiednich posesji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, z uwagi na to, że wniosek ten nie został w sposób należyty uzasadniony. Z ugruntowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika zaś, że obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia tych przesłanek spoczywa na składającym wniosek. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie stron. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawców. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawców wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Samo złożenie wniosku o wstrzymania wykonania nie obliguje sądu do jego uwzględnienia. Skoro strony skarżące w ogóle nie uzasadniły wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Natomiast zażalenie na postanowienie Sądu I instancji nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku. Jest to jeden z dwóch środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie zażaleniowe ma na celu zweryfikowanie legalności działania sądu pierwszej instancji przy wydawaniu objętego zażaleniem postanowienia (co wynika z art. 194 § 1 P.p.s.a.), a nie ponowne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W orzecznictwie wskazuje się, że za niedopuszczalną należy zatem uznać sytuację, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I OZ 375/09, z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1240/11 i z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt I FZ 33/16, sygn. I OZ 937/18 z 12 października 2018 r., z 11 maja 2022 r., sygn. II OZ 274/22). Co również trafnie podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania aktu nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). Informacyjnie należy również wskazać, że jak wskazuje się w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych decyzja ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego określa wyłącznie rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a także linie rozgraniczające teren inwestycji (art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). A zatem cel tej decyzji ogranicza się do określenia, czy zamierzenie inwestycyjne może w ogóle być zlokalizowane na konkretnym terenie. Nie przesądza ona o tym, czy opisane w niej przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja o warunkach zabudowy terenu, nie uprawnia do rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych. Takie skutki wywiera dopiero decyzja o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest w odrębnym postępowaniu na dalszym etapie procesu inwestycyjnego (por. postanowienia NSA: z 8 czerwca 2017 r., II OZ 595/17; z 7 października 2015 r., II OZ 949/15; z 10 kwietnia 2018 r., II OZ 289/18). To w jej wydaniu należałoby ewentualnie upatrywać niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że skarżący nie wykazali, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z zaskarżonej decyzji. Skoro zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.