II OZ 430/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. G. i Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 15/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. i Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2017 r. [...] w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywacji gruntów postanawia: oddalić zażalenie.

D. G. i Z. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] października 2017 roku, Nr [...] w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywacji gruntów. W treści skargi jej autorzy wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd podniósł, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Sąd stwierdził, że decyzja w przedmiocie uznania za zakończoną rekultywację w kierunku leśnym gruntów po eksploatacji złoża kruszywa naturalnego, nie ma przymiotu wykonalności. Żadna ze stron nie nabyła na jego mocy praw, zatem wstrzymanie wykonania byłoby bezprzedmiotowe. W związku z tym nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto skarżący nie przytoczyli okoliczności, które mogłyby uzasadniać wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Uzasadnienie skargi wyczerpuje się jedynie w przedstawieniu zarzutów merytorycznych skierowanych przeciwko kontestowanej decyzji. Strona nie podjęła próby wykazania w jaki sposób wykonanie decyzji przyczyniłoby się do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie stwierdzenie nie dowodzi wykazania określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek do wstrzymania wykonania do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wnieśli o jego uchylenie, uchylenie decyzji SKO z dnia [...] października 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową kwestią przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania akt jest dokonanie oceny, czy podlega on wykonaniu. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji SKO w Łodzi utrzymującej w mocy decyzję Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] lipca 2017 r. o uznaniu za zakończoną rekultywacji w kierunku leśnym, wykonanej w odniesieniu do gruntów przekształconych wskutek działalności górniczej polegającej na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji nie nakładają na skarżących żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co wyklucza wydanie orzeczenia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Wskazana decyzja nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania, rozumianego jako spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.