II OZ 405/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia O. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2381/19 o umorzeniu postępowania sądowego w sprawie ze sprzeciwu O. K. od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: oddalić zażalenie.

O. K. wniosła sprzeciw od decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wnosząca sprzeciw wniosła o uchylenie decyzji z [...] sierpnia 2019 r. oraz o zasądzenie od organu administracji publicznej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W dniu 9 października 2019 r. wnosząca sprzeciw, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, podtrzymała wyłącznie wniosek sprzeciwu w zakresie punktu 2. tj. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wa 2381/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe, nakazał zwrócić na rzecz wnoszącej sprzeciw wpis sądowy oraz oddalił wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wnosząca sprzeciw skutecznie cofnęła sprzeciw, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania. Ponadto Sąd I instancji uznał, że brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, bowiem w przypadku umorzenia postępowania zwrot kosztów przysługuje wyłącznie w sytuacji określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. (tzn. w sytuacji uwzględnienia sprzeciwu przez organ w trybie tzw. autokontroli). Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła O. K. Wnosząca sprzeciw wyjaśniła, że nie miała zamiaru cofać złożonego sprzeciwu, jak również nie złożyła pisma, które mogłoby być uznane za oświadczenie o cofnięciu sprzeciwu. Skoro wnosząca sprzeciw wyraźnie zaznaczyła, że podtrzymuje wniosek o zasądzenie kosztów od organu, to w jej ocenie oczywistym jest, że zamiarem strony postępowania nie było cofnięcie sprzeciwu, ponieważ w przypadku umorzenia postpowania na skutek cofnięcia skargi. tj. na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. stronie nie przysługuje zwrot kosztów postępowania od organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że wnosząca sprzeciw skutecznie cofnęła ten środek prawny. Wnosząca sprzeciw w piśmie datowanym na 9 października 2019 r. wskazała, że podtrzymuje "wyłącznie wniosek sprzeciwu w zakresie punktu 2. tj. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że powyższe stwierdzenie było równoznaczne z cofnięciem sprzeciwu w pozostałym zakresie, tj. przede wszystkim w zakresie wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W sytuacji, w której stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem, można oczekiwać od strony precyzyjnego formułowania wniosków procesowych (por. postanowienie NSA z 4 października 2011 r., I OSK 1536/11, LEX nr 964685). Ponadto wskazać należy, że z odpowiedzi na sprzeciw oraz informacji przekazanej przez Wojewodę [...] w dniu 11 grudnia 2019 r. wynika, że w dniu [...] września 2019 r. Wojewoda [...] udzielił wnoszącej sprzeciw wnioskowane zezwolenie z terminem ważności do dnia 4 sierpnia 2022 r. Okoliczność ta przemawia dodatkowo za uznaniem, że zawarte w piśmie z 9 października 2019 r. oświadczenie pełnomocnika wnoszącej sprzeciw w istocie zmierzało do cofnięcia środka prawnego wniesionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podsumowując, w realiach niniejszej sprawy oświadczenie o cofnięciu sprzeciwu nie budziło wątpliwości co do swojej treści. Z tego względu niezasadny jest zarzut naruszenia art. 161 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższe obligowało Sąd I instancji do umorzenia postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu.