II OZ 404/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23 odrzucające zażalenie D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23 odrzucające skargę kasacyjną D. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23 w sprawie ze skargi D. G. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr 747/2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na samowolnej rozbudowie budynku postanawia: 1. sprostować z urzędu postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23, w ten sposób, że w jego komparycji w miejsce numeru zaskarżonego aktu "585/23", wpisać "747/2023", 2. uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23, odrzucił zażalenie D. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 585/23 oraz zwrócił skarżącemu uiszczony w kwocie 100 zł wpis sądowy od zażalenia. Sąd podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 marca 2024 r. odrzucił skargę kasacyjną D. G. "na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2023 r., nr 585/23 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych polegających na samowolnej rozbudowie budynku". Skarżący działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 13 marca 2024 r. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 29 marca 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia jednego odpisu zażalenia. Jednocześnie pełnomocnika wezwano do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Powyższe wezwanie zostało doręczone 8 kwietnia 2024 r. W odpowiedzi na nie pełnomocnik nadesłał w dniu 12 kwietnia 2024 r. (data doręczenia do Sądu) pismo przewodnie wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty sądowej od zażalenia. Do dnia wydania niniejszego postanowienia odpis zażalenia nie został złożony. Sąd wyjaśnił, że w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie w dwóch egzemplarzach, dwa odpisy zażalenia były niezbędne w celu doręczenia ich organowi oraz uczestnikowi postępowania, w związku z czym brak było jednego odpisu. Z tych względów Sąd, mają na uwadze art. 194 § 3, art. 47 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a."), w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 i art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., odrzucił zażalenie i zwrócił uiszczony wpis sądowy od skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucając naruszenie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., poprzez odrzucenie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 marca 2024 r., "podczas gdy brak dowodu na otrzymanie przez skarżącego wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma". Pełnomocnik wskazał, że "powodem wydania zaskarżonego orzeczenia było nie złożenie wymaganego odpisu, jednakże skarżący nie otrzymał takowego wezwania". Podkreślił, że Sąd skierował do niego pismo wzywając do złożenia brakującej opłaty, co "ten uczynił przesyłając do Sądu pismo wraz z potwierdzeniem". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim podniesione. Stosownie do art. 194 § 3 p.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że brak było podstaw do wezwania wnoszącego zażalenie (skarżącego), reprezentowanego przez pełnomocnika, do nadesłania odpisu zażalenia. W niniejszej sprawie status strony postępowania mają: skarżący, organ, C. G. (art. 32, art. 33 § 1 p.p.s.a.). Sąd Wojewódzki analizując zażalenie pod kątem braków formalnych powinien był uwzględnić dyspozycję art. 74a § 10 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w przypadku pism doręczanych uczestniczącym w postępowaniu przed sądem prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, sąd przesyła pismo bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za urzędowym poświadczeniem odbioru. Wzgląd na wynikający z art. 74a § 10 p.p.s.a. obowiązek sądu doręczania organowi pism do jego elektronicznej skrzynki podawczej, powoduje, że pisma wniesione do sądu w formie tradycyjnej (papierowej) podlegają przekształceniu do postaci cyfrowej, przez co nienadesłanie odpisu takiego pisma, celem doręczenia go organowi (lub innemu podmiotowi wymienionego w tym przepisie) nie uniemożliwia nadania temu pismu prawidłowego biegu (zob. postanowienie NSA z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OZ 266/22). Powyższe zaś oznacza, że złożone zażalenie na postanowienie z dnia 13 marca 2024 r., w sytuacji gdy pełnomocnik załączył do niego dodatkowy odpis, w tym przypadku dla uczestnika na prawach strony (C. G.), nie było obarczone brakiem formalnym wynikający z art. 47 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie zażalenia, w oparciu o art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., było zatem wadliwe. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia. Stosownie do art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie wobec błędnego oznaczenia numeru zaskarżonego aktu organu, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji postanowienia.