II OZ 395/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3057/17 wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...]września 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie

J. M. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Uzasadniając wniosek, pełnomocnik skarżącego wskazał, że prowadzona przez skarżącego działalność od kilku lat przynosi coraz niższe dochody, przy relatywnie wysokich kosztach, co spowodowało wystąpienie straty. Okoliczność ta spowodowała brak możliwości zabezpieczenia środków na ewentualność wymierzenia kary. Do wniosku została dołączona kopia porozumienia zawartego pomiędzy skarżącym a bankiem oraz aneks, dotyczący spłaty kredytu. Dodatkowo załączono decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] października 2016 r., dotyczącą rozłożenia na raty zaległości wraz z odsetkami w łącznej wysokości ponad 180.000 zł. z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON, a także rachunek zysków i strat porównujący rok 2016 z okresem od stycznia do sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3057/17 na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podkreślił, że strona skarżąca uprawdopodobniła, iż wykonanie decyzji może spowodować wystąpienie znacznej szkody. Z przedstawionych dokumentów i informacji wynika, że działalność prowadzona przez skarżącego przynosi w ciągu ostatnich lat niskie dochody, a sytuacja ta utrzymuje się nadal. Ponadto wykazano, że skarżący posiada zobowiązania finansowe zarówno wobec organów publicznych, jak i banku, które znacznie przewyższają uzyskiwany przez niego dochód. W tej sytuacji wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może w istocie stanowić czynnik przesądzający o utracie jakiejkolwiek płynności finansowej skarżącego, a co za tym idzie spełnieniu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 29 grudnia 2017 r. wniósł Główny Inspektor Ochrony Środowiska zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowo zastosowanie i błędne uznanie, ze zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sytuacji gdy złożone oświadczenia i dokumenty nie wskazują na złą sytuację finansową skarżącego; nałożona kara pieniężna nie jest karą wysoką i skarżący prowadząc działalność gospodarczą powinien liczyć się z sankcjami w przypadku naruszenia decyzji administracyjnych; fakt występowania zobowiązań finansowych nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nakładającej karę pieniężną. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie i błędne uznanie, ze zaistniały przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie fakt wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje skutków wskazanych w uzasadnieniu oraz nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, stąd nie zostały spełnione przesłanki warunkujące uwzględnienie wniosku skarżącego w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie przytoczone przez skarżącego okoliczności, wbrew stanowisku organu, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Mając na względzie argumentację zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak również dokumenty finansowe dołączone do skargi należy podkreślić, że skarżący wskazał, iż uiszczenie kwoty 10.000 zł może doprowadzić do utracenia przez niego płynności finansowej, a późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego. Mając na uwadze wysokość opłaty, którą skarżący zobowiązany jest uiścić oraz przedstawione przez niego okoliczności związane z jego sytuacją finansową należy uznać, że uregulowanie tej opłaty przed rozpoznaniem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a zatem zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za wiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącego, że uiszczenie kary pieniężnej przed rozpoznaniem sprawy może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej i spowodować znaczną szkodę (por. postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2155/14). Mają powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.