II OZ 395/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1202/15 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie wykonania urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: zażalenie oddalić.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek H. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] października 2015 r. na mocy której organ ten uchylił w pkt 1 decyzję Wójta Gminy Łodygowice z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] i w tym zakresie orzekł o nałożeniu na H. W. obowiązku wykonania rowu odwadniającego o wymiarach: szerokość w dnie 30 cm i głębokości zależnej od spadku minimum 40 cm wzdłuż działki nr [...] położonej w L. w kierunku z północy na południe łącząc ten odcinek rowu z rowem położonym na działce [...] i [...] w sposób umożliwiający swobodny spływ wód opadowych i roztopowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że odmowa uwzględnienia zgłoszonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wiązała się z tym, że skarżąca nie wskazała okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wskazała na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Działając z urzędu Sąd nie dopatrzył się przesłanek przemawiających za uwzględnieniem złożonego wniosku. Sąd stwierdził ponadto, że podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów prawa będą podlegały ocenie przez Sąd na etapie merytorycznego rozpatrywania skargi. W zażaleniu na postanowienie z dnia 10 marca 2016 r. skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji stworzyłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca wyjaśniła, że w uzasadnieniu skargi wskazała, iż nałożony na nią na mocy zaskarżonej decyzji obowiązek jest niemożliwy do wykonania, bowiem decyzja nie odsyła do żadnej mapy, z której wynikałby przebieg rowu, ani też do żadnego projektu budowlanego. Skarżąca nie wie zatem, jak ma nałożony na nią obowiązek wykonać. Zdaniem strony, wykonanie decyzji wiąże się ze znaczną szkodą majątkową i nieodwracalnymi skutkami w przypadku, gdy wniesiona przez nią skarga okaże się zasadna. W takim przypadku, brak wstrzymania wykonania decyzji wiązać się będzie z zakopaniem na koszt skarżącej rowu, a zatem z kolejnymi znacznymi kosztami. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonemu postanowieniu, że nie udzielono w nim odpowiedzi napytanie, jakie znaczenia dla rozstrzygnięcia miałby mieć fakt wykonania przedmiotowego rowu przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd administracyjny, w sytuacji, gdy rów nie istnieje od kilkudziesięciu lat bez widocznego wpływu na stosunki wodne w okolicy. Z powołanych względów strona wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przyjmowanej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładni tego przepisu wynika, iż na stronie postępowania żądającej wstrzymania wykonania decyzji spoczywa ciężar uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. W związku z tym wniosek o tymczasową ochronę nie może być wnioskiem ogólnym lub gołosłownym. Nie oznacza to jednak, iż w sytuacji nieprecyzyjności wniosku sąd jest zwolniony z badania istoty żądania (por. postanowienie NSA z 23 października 2012 r., sygn. II OZ 928/12). W niniejszej sprawie uzasadnienie złożonego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w treści skargi nie zostało w sposób wyraźny wyodrębnione i rzeczywiście trudno odczytać z niej powody, dla jakich skarżąca uważa, że wykonanie decyzji, której dotyczy jej wniosek, mogłoby spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niemniej Sąd I instancji z urzędu badając zaistnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. zasadnie uznał, że okoliczności sprawy nie wskazują na to, iż wykonanie decyzji o nałożeniu na skarżącą obowiązku wykonania rowu odwadniającego przed rozpoznaniem skargi spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Charakter i zakres robót, których obowiązek wykonania wynika z zaskarżonej decyzji (tj. wykonanie rowu odwadniającego o wymiarach: szerokość w dnie 30 cm i głębokości zależnej od spadku minimum 40 cm wzdłuż działki nr [...]) nie pozwala przyjąć, tak jak domaga się tego skarżąca, że wykonanie decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy wiąże się ze znaczną szkodą. Należy zauważyć, że również w zażaleniu skarżąca mało precyzyjnie uzasadniła ryzyko poniesienia strat związanych z wykonaniem decyzji. Nie kwestionując argumentów strony, iż wykonanie obowiązku nałożonego w decyzji wiązać będzie się z określonymi kosztami należy stwierdzić, że ogólnikowe wskazanie, że wykonanie decyzji wiąże się z poniesieniem kosztów, bez określenia ich choćby szacunkowej wysokości w odniesieniu do sytuacji finansowej skarżącej, nie daje podstaw do stwierdzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia szkody w rozmiarze wymaganym przez art. 61 § 3 .p.p.s.a., czyli znacznym. W żadnej mierze nie można też zgodzić się ze stroną, że skutki spowodowane wykonaniem zaskarżonej decyzji będą trudne do odwrócenia, skoro odwrócenie tych skutków polegałoby na zakopaniu rowu. Odnosząc się do zastrzeżeń strony dotyczących niewykonalności decyzji należy zaś stwierdzić, że skoro skarżąca nie żądała w stosownym trybie od organu uzupełnienia decyzji (art. 111 § 1 k.p.a.) lub wyjaśnienia jej treści (art. 113 § 2 k.p.a.) to w istocie brak jest na obecnym etapie postępowania możliwości przyjęcia, iż treść obowiązku nałożonego decyzją jest dla strony nieczytelna. Nie budzi ponadto zastrzeżeń sądu kasacyjnego stanowisko wojewódzkiego sądu administracyjnego, iż nie ma podstaw do dokonania w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu oceny odnoszącej się do zasadności nałożenia na stronę określonego obowiązku o charakterze publicznoprawnym. Nie można zatem podzielić zapatrywania skarżącej, że w tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera jakieś niedostatki. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.