II OZ 391/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. G. i W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 986/21 o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi M. G., W. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2020 r., znak DOA.7110.329.2020.MMM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie. Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 986/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. G., W. G. i J. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 grudnia 2020 r., znak: DOA.7110.329.2020.MMM w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Pismem z dnia 18 stycznia 2022 r. M. G., W. G. i J. G. wnieśli zażalenie na ww. postanowienie. Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2022 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych zażalenia poprzez nadesłanie jednego odpisu zażalenia poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego oraz do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia, informując, że nadesłanie odpisu zażalenia przez jednego ze skarżących zwalnia pozostałych z obowiązku jego wykonania. Odpis powyższego zarządzenia doręczono M. G. oraz J. G. w dniu 3 lutego 2022 r. Natomiast adresowana do W. G. przesyłka pocztowa, zawierająca powyższe wezwanie, została uznana za doręczoną w trybie zastępczym w dniu 7 lutego 2022 r. Skarżący uiścili wpis sądowy od zażalenia, jednak nie nadesłali odpisu zażalenia, a więc nie uzupełnili jego braków formalnych. Wobec powyższego postanowieniem z dnia 28 marca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. G., W. G. i J. G. na postanowienie tego sądu z dnia 28 grudnia 2021 r. W piśmie z dnia 14 kwietnia 2022 r. (data wpływu do sądu: 15 kwietnia 2022 r.) M. G. i W. G. wnieśli zażalenie na postanowienie z dnia 28 marca 2022 r., podnosząc zarzuty wobec skarżonego oraz wydanego wcześniej w sprawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie jest zasadne. Przepis art. 178 P.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postępowania zażaleniowego, w myśl art. 197 § 2 P.p.s.a. W złożonym zażaleniu skarżący nie zakwestionowali w sposób skuteczny ani istnienia podstaw do wezwania do usunięcia braków formalnych zażalenia, ani prawidłowości doręczenia tego wezwania. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia z dnia 18 stycznia 2022 r. został doręczony skarżącym w dniach 3 i 7 lutego 2021 r. (k. 90-92). W związku z tym, że skarżący w ustawowym terminie nie usunęli braków formalnych zażalenia, Sąd prawidłowo orzekł o odrzuceniu zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. W uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13 (ONSA i wsa 2014/3/39) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Przedstawiona w uchwale wykładnia art. 49 § 1 i art. 47 § 1 P.p.s.a. znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i należało uznać, że nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 P.p.s.a. odpisów zażalenia jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.