II OZ 391/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] Sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2/17 odrzucające skargę [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. w B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru zabytków. Sąd wskazał, że decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia jest ostateczna, wobec czego stronie skarżącej przysługiwało prawo złożenia od niej w terminie 30 dni, za pośrednictwem organu, skargi do sądu administracyjnego. O takim trybie zaskarżenia pełnomocnik profesjonalny skarżącej został prawidłowo pouczony przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, pełnomocnik skarżącej otrzymał zaskarżoną decyzję 7 listopada 2016 r. W dniu 6 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej nadał bezpośrednio na adres Sądu rzeczoną na wstępie skargę (k. 9 akt sądowych), która w dniu 12 grudnia 2016 r. wpłynęła do Sądu i w dniu 13 grudnia 2016 r. została wpisana do dziennika korespondencji ogólnej pod sygnaturą VII KO 232/16. W myśl art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd przekazał ją w dniu 14 grudnia 2016 r. według właściwości do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Regułę ogólną w stosunku do rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, a więc decyzji administracyjnych oraz postanowień wydawanych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym stanowi to, że początkową datą terminu będzie zgodnie z art. 111 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a. - dzień następny po dniu, w którym skarżącemu zostało doręczone rozstrzygnięcie podlegające zaskarżeniu, z zastrzeżeniem § 2, który określa, że jeżeli ostatni dzień przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Sąd wskazał, że tryb jest zachowany wówczas, gdy skarga zostaje skierowana do organu, którego decyzję zaskarżono, zaś termin jest zachowany wówczas, gdy przed jego upływem, czyli najpóźniej w ostatnim dniu terminu, skarga zostanie złożona bezpośrednio w biurze podawczym organu (nie sądu), którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. To samo dotyczy nadania skargi w polskim urzędzie pocztowym (na adres organu), które jest równoznaczne z wniesieniem jej do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Tryb wniesienia skargi do sądu jest trybem, którego zmiana jest niedopuszczalna. Upływ tego terminu sąd zobowiązany jest uwzględniać z urzędu, w ramach badania spełnienia wymogów formalnych skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 stycznia 2006 r., III SA/Wa 3000/05; postanowienie NSA z 29 maja 2008 r., I FSK 631/08, Lex nr 505351). W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o trybie i terminie wniesienia środka zaskarżenia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 listopada 2016 r. Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 7 grudnia 2016 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik skarżącej nadał skargę bezpośrednio do Sądu w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 grudnia 2016 r., tym samym czyniąc to z uchybieniem trybu. Powyższe spowodowało, że Sąd zmuszony był przekazać skargę według właściwości do organu, co nastąpiło 14 grudnia 2016 r., zatem ów dzień należało przyjąć za dzień prawidłowego wniesienia skargi. Przesłanie skargi do organu dnia 14 grudnia 2016 r., podczas gdy ostatnim dniem terminu do jej skutecznego wniesienia był 7 grudnia 2016 r., skutkuje jej odrzuceniem. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w postanowieniu. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 53 § 1 i art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, że nadanie skargi przed terminem do jej złożenia, na adres sądu administracyjnego, do którego kierowana jest skarga, stanowi uchybienie trybowi składania skarg, a przez to uznanie, że miało miejsce uchybienie terminowi do złożenia skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Z powołanych przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia. Łączne odczytanie wskazanych przepisów, określających procedurę wnoszenia skargi, wyklucza możliwość uznania, aby skargę można było skutecznie wnieść bezpośrednio do sądu administracyjnego, przyjmując jako dzień wniesienia skargi datę jej nadania w placówce pocztowej na adres sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Jednakże, aby to oddanie pisma w urzędzie pocztowym odniosło skutek prawnoprocesowy, kluczowe jest spełnienie wymogu wskazanego w art. 54 § 1 p.p.s.a., czyli zaadresowanie go do organu właściwego. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi miarodajna jest data nadania (złożenia) skargi do organu właściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd lub organ na adres właściwego organu administracji publicznej (por. postanowienia NSA: z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt II GZ 647/16, z dnia 11 stycznia 2016 r., sygn. akt II FZ 1007/15, z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2638/15, z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 304/15, z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 24/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że wobec wynikającego z art. 54 § 1 p.p.s.a. wymogu wnoszenia skargi za pośrednictwem organu, którego działanie bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, wniesienie skargi bezpośrednio do sądu nie powoduje zachowania terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 7 listopada 2016 r. Termin do wniesienia skargi upłynął zatem z dniem 7 grudnia 2016 r. Skarga została nadana przez pełnomocnika skarżącej w dniu 6 grudnia 2016 r., jednakże na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skąd została przekazana do organu drugiej instancji w dniu 14 grudnia 2016 r. W tej sytuacji należy przyjąć, że skarga złożona została w dniu 14 grudnia 2016 r. Wobec braku zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.