II OZ 390/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1024/17 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi E. N. i A. N. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 2 października 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1024/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. N. i A. N. (dalej jako skarżący) na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki Postawą odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie był art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Sąd wskazał, że zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, z zastrzeżeniem, że uzupełnienie braków przez jednego ze skarżących zwalnia z tego obowiązku drugiego. W pismach tych zawarte zostało także pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Z akt sprawy wynikało, że wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym w dniu 7 września 2017 r. jednak pomimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenia sądu nie zostały wykonane. Tym samym Sąd uznał, że braki formalne skargi nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie i skargę odrzucił stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. A. N. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w odrębnych pismach z dnia 2 listopada 2017 r. wystąpił jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie uchybionego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych przez skarżących oraz złożył zażalenie na powyższe postanowienie o odrzuceniu skargi. W zażaleniu tym na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez odrzucenie skargi, pomimo, iż zachodzą przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu na uzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W uzasadnieniu zażalenia wskazano na fakt złożenia przez skarżącego A. N. do sądu w dniu 2 listopada 2017 r. wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, w którym skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi. W załączeniu do tego wniosku złożone zostały 4 odpisy skargi. Przedstawiona została argumentacja dotycząca zaistnienia w sprawie okoliczności uzasadniających twierdzenie o braku winy A. N. w uchybieniu terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wezwanie do przedłożenia 4 odpisów skargi wraz z wezwaniem do uiszczenia opłaty od skargi zostały odebrane przez żonę skarżącego E. N., która nie poinformowała skarżącego ani o odebraniu jego przesyłki ani o tym, że nie dokonała opłacenia skargi w ich imieniu. Żona nie była też upoważniona do odbierania korespondencji kierowanej do skarżącego. W związku z tym A. N. nie miał świadomości, że złożona przez niego skarga zawiera jakiekolwiek braki oraz, że doręczone zostało awizo. O treści wezwania dowiedział się dopiero z postanowienia o odrzuceniu skargi. W oparciu o powyższe stwierdzono, że nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia ww. przepisu. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skierowane do skarżących wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi oraz wezwanie do uiszczenia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 4 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych zostało przez nich odebrane w dniu 7 września 2017 r. (zpo. k. 21 i 22 akt). W wezwaniach pouczono, że wykonanie nałożonego obowiązku przez jednego ze skarżących zwalnia z niego pozostałych. Zakreślony został rygor odrzucenia skargi w razie nieusunięcia wskazanych braków skargi w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Skoro wezwania doręczone zostały w dniu 7 września 2017 r. żonie skarżącego E. N., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru, to jako jeden ze skarżących uprawnionych do uzupełnienia wskazanych braków mogła ona skutecznie podjąć działania w celu ich usunięcia. Skutecznie wniosła ona w imieniu skarżących wpis od skargi dokonując wpłaty w dniu 11 września 2017 r. Nie było zatem przeszkód by dopełniła także obowiązku nadesłania brakujących odpisów skargi. Skoro jednak brak ten nie został uzupełniony w terminie tj. do dnia 14 września 2017 r., to zasadnie Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy będzie miał zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zobowiązujący do odrzucenia skargi w razie nieuzupełnienia jej braków w wyznaczonym do tego terminie pomimo wcześniejszego wezwania. Na ocenę prawidłowości skarżonego postanowienia nie ma wpływu fakt złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi bowiem wniosek taki zakłada, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło lecz z przyczyn, za które skarżący nie ponosi winy. Jest to sytuacja odmienna od rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu. Tutaj Sąd oceniał czy doszło do nieuzupełnienia braków w terminie pomimo skutecznego wezwania do ich uzupełnienia. W zażaleniu nie podnosi się argumentacji, która wskazywałaby, że wezwania nie zostały doręczone i skarżący nie mieli możliwości wykonania nałożonych na nich obowiązków. Okazało się, że wezwania zostały skierowane pod adres gdzie skarżący wspólnie zamieszkują i odebrała je żona skarżącego, będąca jednym ze skarżących. Żona skarżącego wiedziała więc o brakach i mogła je uzupełnić. Jeden z nich wykonała uiszczając wpis. Była uprawniona do wypełnienia także drugiego obowiązku lecz po prostu zapomniała tego uczynić. Wobec powyższego nie można twierdzić, że wezwania nie zostały doręczone skarżącym, którzy byli w takim samym zakresie zobowiązani jak i uprawnieni do ich wykonania. Okoliczność, że żona odebrała wezwania w imieniu własnym i w imieniu zamieszkującego z nią męża spowodowała, że będąc równocześnie skarżącą mogła uzupełnić wskazane braki, czego nie uczyniła, wykonując wezwanie jedynie co do wpisu. Brak wiedzy A. N. o skierowanych do niego wezwaniach dotyczących braków skargi nie uniemożliwiał wykonania wezwań skoro żona, jako współskarżąca, mogła usunąć te braki skargi skutecznie także w jego imieniu, co potwierdzały pouczenia zawarte w wezwaniach. Skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu godzi się z tym, że termin został uchybiony lecz nie z jego winy, co powoduje, że argumentacja takiego wniosku pozostaje w sprzeczności z podstawami odrzucenia skargi w sytuacji niedokonania czynności w terminie. Kwestionując odrzucenie skargi z powodu niedokonania czynności w terminie należy wykazać, że termin do dokonania uchybionej czynności (uzupełnienia braków) nie rozpoczął swojego biegu. W złożonym zażaleniu skarżący posługując się argumentami o braku swojej winy nie dowodzi w żaden sposób, że termin nie biegł. Wręcz przeciwnie uważa, że termin biegł ale nie można mu przypisać winy za jego uchybienie. Wobec tego niezasadne są zarzuty zażalenia o braku podstaw do odrzucenia skargi skoro skarżący twierdzi, że uchybienie terminu miało miejsce ale jedynie nie z jego winy. Wobec tego uznać należy, że zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie bowiem z przepisem art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Ponadto zaskarżone postanowienie zasadniczo odpowiada uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2014 r. o sygn. akt I OPS 13/13, zgodnie z którą niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Dlatego Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucając skargę, w sytuacji gdy na wezwanie Sądu strona skarżąca nie nadesłała wymaganych odpisów skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.