II OZ 385/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 316/22 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi W.S. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 8 marca 2022 r., znak ZOA-I.7721.3.2022 w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 29 marca 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 316/22, odrzucił skargę kasacyjną skarżącego W.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Lu 316/22, oddalającego jego skargę na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 8 marca 2022 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku oraz postanowił o zwrocie skarżącemu kasacyjnie kwoty 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych tytułem wpisu sądowego uiszczonego od odrzuconej skargi kasacyjnej. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyżej powołanego wyroku złożyła uczestniczka postępowania – H.S., reprezentowana przez adw. M.P. Odpis sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony adw. M.P. jako pełnomocnikowi H.S. w dniu 22 grudnia 2022 r. W dniu 20 stycznia 2023 r. (data nadania przesyłki w placówce operatora pocztowego) adw. M.P., działając jako pełnomocnik W.S., wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 22 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Sąd wskazał na art. 173 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: "p.p.s.a."), z którego wynika, że skargę kasacyjną od wyroku może wnieść wyłącznie ta strona, której doręczono odpis sentencji wyroku z uzasadnieniem. Z uwagi na to, że skarga W.S. została oddalona wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r., uzasadnienie tego wyroku mogło być sporządzane na wniosek. Taki wniosek złożyła H.S. – uczestniczka postępowania, reprezentowana przez adw. M.P. i to H.S. został doręczony odpis sentencji wyroku z uzasadnieniem. W.S. nie doręczono odpisu sentencji wyroku z uzasadnieniem, ponieważ nie złożył stosownego wniosku. Mając powyższe na względzie Sąd wyjaśnił, że skoro W.S. nie doręczono odpisu sentencji wyroku z uzasadnieniem, nie mógł on wnieść skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 22 listopada 2022 r. Skarga kasacyjna W.S. jest zatem niedopuszczana i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zdaniem Sądu, nie ma żadnego znaczenia, że ta sama osoba – adw. M.P., reprezentowała zarówno H.S. jak i W.S. Każda z tych osób jest inną stroną postępowania, posiadającą niezależne uprawnienia procesowe. Należy przy tym zauważyć, że w dacie doręczenia odpisu sentencji z uzasadnieniem jedynym pełnomocnikiem W.S. była J.S. Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Postanowienie zaskarżono w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 178 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia postępowania sanacyjnego określonego w art. 177a p.p.s.a. i uznanie, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, podczas gdy postępowanie sanacyjne i wezwanie pełnomocnika do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa od W.S. dla H.S. – uczestniczki postępowania doprowadziłoby do uzupełnienia braków formalnych skargi i nadanie jej właściwego biegu. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Do zadań Sądu I instancji, po wpłynięciu skargi kasacyjnej, należy m.in. zbadanie czy zawiera ona przewidziane prawem elementy określone w art. 176 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 177a p.p.s.a. jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jeśli wskazane uchybienie nie zostanie w wyznaczonym terminie usunięte, Sąd I instancji postanawia na podstawie art. 178 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Na postanowienie to przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak natomiast stanowi art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, utrwalonym w orzecznictwie, że w świetle art. 173 § 2 i art. 177 § 1 p.p.s.a., nie jest dopuszczalne złożenie skargi kasacyjnej od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, który – jak w tym przypadku – nie podlega obowiązkowi uzasadnienia z urzędu, bez uprzedniego złożenia wniosku o jego uzasadnienie. Z akt sprawy wynika, że W.S. nie występował z wnioskiem o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie miał więc legitymacji do wniesienia środka odwoławczego. Należy zaznaczyć, że nawet w przypadku gdyby H.S. i W.S. występowali obydwoje jako skarżący, to i tak każdy ze skarżących jest oddzielnie uprawniony do podejmowania czynności w postępowaniu sądowym, a czynności podejmowane przez jednego ze skarżących nie wywołują skutku wobec drugiego skarżącego, chyba że jeden skarżący udzieli pełnomocnictwa do jego reprezentowania przez drugiego skarżącego. Pełnomocnictwa przedłożone wraz z zażaleniem nie mogły odnieść zamierzonego skutku. H.S. została umocowana do reprezentowania W.S., który jak wyżej wykazano, utracił legitymację do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o uzasadnienie wyroku został złożony w imieniu H.S., zaś skarga kasacyjna w imieniu W.S. Niewystąpienie z wnioskiem o sporządzenie uzasadnienia wyroku stanowi "inną przyczynę" niedopuszczalności skargi kasacyjnej, uzasadniającą jej odrzucenie na podstawie art. 178 p.p.s.a., która nie podpada pod uregulowania art. 177a p.p.s.a. (postanowienie NSA z 12.05.2010 r., II OZ 421/10, LEX nr 663670). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.