II OZ 384/17

Dnia 12 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 191/17 o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi L. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 191/17, Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wezwał L. K. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej, w kwocie 750 złotych. Zaskarżonym postanowieniem [...] WINB utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2016 r., znak: [...], którym ustalono U. i J. M. Sosnowskim opłatę legalizację w wysokości 25000 złotych za wykonaną samowolnie budowę budynku gospodarczego o powierzchni 150,56 m2 na działce nr [...] w miejscowości C., ul. [...]. Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł skarżący, podnosząc, że w niniejszej sprawie z uwagi na przedmiot zaskarżenia wpis sądowy powinien wynosić 100 złotych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczególnych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W ocenie skarżącego, przedmiotowa sprawa dotyczy ewidentnej samowoli budowlanej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie na zarządzenie z dnia 27 stycznia 2017 r. jest bezzasadne w świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a". Przepis ten stanowi, że Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W związku z treścią art. 220 § 3 ww. ustawy przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem uiszczenia wpisu uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Ponadto zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, zaś w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Podlaskiego dotyczące ustalenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 25000 zł. Oznacza to, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest należność pieniężna, ponieważ zaskarżone postanowienie kreuje należność pieniężną w wysokości 25000 zł. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że wpis należny od skargi na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną jest wpisem stosunkowym (por. postanowienia NSA z 30 sierpnia 2013 r., II OZ 678/13; z 4 grudnia 2012 r., II OZ 1068/12; z 18 grudnia 2009 r., II OZ 1135/09). Nie jest zatem trafna argumentacja zażalenia dotycząca § 2 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Pobranie wpisu stałego od postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym byłoby zasadne, gdyby nie dotyczyło "należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem". Niewątpliwie zaskarżone postanowienie Podlaskiego WINB dotyczyło należności pieniężnej, skoro rozstrzygnięto nim sprawę co do istoty, nakładając na inwestorów obowiązek uiszczenia należności pieniężnej. Oznacza to, że wpis należny od skargi na postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną jest wpisem stosunkowym, o którym mowa w przepisie § 1 pkt 2 rozporządzenia. Bez znaczenia dla tej oceny jest więc to, że ww. opłata legalizacyjna dotyczy "ewidentnej" samowoli budowlanej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.