II OZ 383/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 625/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi K. Ś. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie

K. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 27 grudnia 2017 r. odrzucił skargę K. Ś. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca – pouczona prawidłowo o skutkach niedochowania wezwania do złożenia odpisów skargi – w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 7 września 2017 r., nie usunęła powyższego braku skargi, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła K. Ś. W uzasadnieniu wskazała, że w ustawowym terminie dokonała uzupełnienia braków formalnych dotyczących chorób zawodowych – 6 egzemplarzy skarg, na dowód czego złożyła pismo wraz z potwierdzeniem prezentaty Sądu co do wpływu pisma do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w nim wskazane. W tej sprawie bezspornie wynika, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w ustawowym terminie- nie dołączyła wymaganych odpisów skargi. Nie mniej jednak istotnym jest, że skarżąca zaskarżyła do Sądu decyzję organu nr [...], które zostały objęte jedną skargą z dnia 11 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zarządzeniem z dnia 6 października 2017 r. zarejestrował w oddzielnych repertoriach SA skargę na każdą z ww. decyzji, co w konsekwencji spowodowało wszczęcie sześciu spraw o różnych sygnaturach. O powyższym skarżąca niereprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie została poinformowana. Tymczasem brak tej precyzji w okolicznościach tej sprawy jawił się jako bardzo istotny. Ta okoliczność zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego spowodowała, że skarżąca opatrznie zinterpretowała zarządzenie z 6 października 2017 r. o wezwaniu do braków formalnych skargi, jako wezwanie dotyczące jednej i tej samej sprawy. W konsekwencji spowodowało to, że skarżąca nadesłała 6 odpisów skargi tylko do jednej sprawy sądowoadministracyjnej z przeświadczeniem, że zobowiązanie Sądu zostało wykonane prawidłowo. Brak poinformowania przez Sąd I instancji skarżącej o tym, że sprawy zostały zarejestrowane w oddzielnych repertoriach powoduje, że odrzucenie skargi na tym etapie postępowania jest przedwczesne i jawi się jako nadmierny formalizm procesowy. Nadto w uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji błędnie ustalił, że w dniu 7 września 2017 r. upłynął termin usunięcia braków formalnych skargi, albowiem zarządzenie o wezwaniu skarżącej do usunięcia braków formalnych zostało wydane w dniu 6 października 2017 r. Z powyższych względów, na podstawie art. 185 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.