II OZ 381/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń Fundacji [...] z siedzibą w Krakowie, Spółki "[...]" Sp. z o.o. Krakowie , J.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1680/12 o oddaleniu wniosku Fundacji [...] w Krakowie oraz J.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skarg D.U., Fundacji [...] z siedzibą w Krakowie, Spółki "[...]" Sp. z o.o. w Krakowie, J.S. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić zażalenia

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił Fundacji [...] z siedzibą w Krakowie i J.S. wstrzymania wykonania postanowienia Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2012 r., którym wstrzymano wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzeniu projektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący, jako podstawę wstrzymania wykonania postanowienia, powołali się na fakt, iż na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzony był proces inwestycyjny, a wstrzymanie robót budowlanych prowadzić może do znacznych szkód po stronie inwestora, związanych z realizowaniem założonych harmonogramów budowy. Zaprzestanie prac budowlanych może także skutkować koniecznością poniesienia przez inwestora istotnych kosztów. W ocenie Sądu skarżący nie powołali w swych wnioskach okoliczności, które mogłyby być uznane za przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd podkreślił, że jego zdaniem w niniejszej sprawie nic nie wskazuje na to, aby czasowe wstrzymanie realizacji inwestycji miało skutkować sytuacją trudną do odwrócenia, np. poprzez całkowite uniemożliwienie dalszego prowadzenia robót budowlanych. Nie zachodzi także niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. We wnioskach nie wskazano bowiem jakie roboty budowlane nie będą mogły być wykonane, a skarżący powołali się jedynie na bliżej niesprecyzowane harmonogramy prac. Nie mogła być przesłanką wstrzymania ewentualna nieważność zaskarżonego aktu. Dlatego też Sąd orzekł o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Zażalenia na to postanowienie wniesione zostały przez Spółkę "[...]" Sp. z o.o. i J.S., reprezentowanych przez radców prawnych oraz Fundację [...] z siedzibą w Krakowie. W jednobrzmiących zażaleniach strony zarzuciły naruszenie: – art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie, iż nie przedstawiono wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, – art. 138 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez niewskazanie, postanowienia organu której instancji dotyczy orzeczenie Sądu, – art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez brak rzetelnego wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia wobec braku spójności i jednolitości uzasadnienia, – art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do informacji zawartych w aktach sprawy, a przez to brak prawidłowej oceny stanu faktycznego. Strony domagały się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji zgodnie z treścią wniosków. W uzasadnieniu zażaleń wskazano między innymi, że w ocenie skarżących Sąd nie wskazał dokładnie, które postanowienie organów było przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania. Powoduje to niespójność uzasadnienia postanowienia. Ponadto zdaniem skarżących Sąd winien był oprzeć się nie tylko o uzasadnienie wniosków, ale także o pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie. Autorzy zażaleń podkreślili też, że wbrew twierdzeniom Sądu w sprawie zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia inwestorowi znacznej szkody, bowiem w ramach prowadzonego procesu inwestycyjnego nastąpiło znaczne zaawansowanie robót budowlanych, których zabezpieczenie wymagać będzie znacznych nakładów. Ponadto inwestor dokonał szeregu zamówień na materiały wykończeniowe, których dostaw wstrzymać nie można, na kwotę około 450.000 zł. Inwestor podkreślił, że nie ma możliwości zabezpieczenia tych materiałów przez wpływem czynników atmosferycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania istnienia w danej sprawie przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Pamiętać należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Odnosi się ona do sytuacji szczególnego i wyjątkowego zagrożenia, która wymaga zastosowania specjalnego rodzaju tymczasowej ochrony strony postępowania. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Niewystarczającym jest powtórzenie we wniosku treści przepisu, musi on zawierać szczególnie wnikliwe uzasadnienie przekonywujące sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06; z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1075/12; z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12). We wniosku należy wskazać w czym zdaniem wnoszącego miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Skarżący składając w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie wykazali w sposób dostateczny spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.,. Dopiero w zażaleniu podniesiono , iż wstrzymanie robót budowlanych pociągnąć może za sobą zniszczenie materiałów eksploatacyjnych, jakie zostały przez inwestora zamówione w toku prac. Koszt tych materiałów oszacowano na kwotę około 450 tys. zł. Fakt, iż inwestor nie dysponuje odpowiednim pomieszczeniem do magazynowania tych materiałów może bez wątpienia, zdaniem żalących, spowodować znaczną szkodę w majątku, także mając na względzie konieczność zaciągnięcia drogiego kredytu. Wstrzymanie budowy uniemożliwi zamieszkanie wznoszonego budynku. Rację ma Sąd I instancji, iż wnioski o wstrzymanie nie zawierały przekonującego uzasadnienia co do spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazano w nich lakonicznie o możliwości wyrządzenia znacznych, bliżej niesprecyzowanych szkód w razie wstrzymania procesu inwestycyjnego. Wbrew stanowisku żalących się akta sprawy nie zawierają dowodów pozwalających na odmienną ocenę. Dopiero w zażaleniu wyjaśniono w czym żalący upatrują możliwość wyrządzenia szkody. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego także i te wyjaśnienia nie pozwoliły na przyjęcie istnienia niebezpieczeństwa o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Akta nie zawierają żadnych dokumentów, które chociażby uprawdopodabniały złożone oświadczenia w tym względzie, nie wskazują ich żalący. Ponadto wyjaśnić w tym miejscu należy, że przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu dopiero w zażaleniu na postanowienie sądu pierwszej instancji oddalające wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, nie uzasadnia uwzględnienia zażalenia, nawet w przypadku spełnienia tych przesłanek, jeżeli sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić naruszenia prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod. red. J. P. Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, s. 212-213), co w sposób nie budzący wątpliwości wykazało prowadzone postępowanie. O żadnym naruszeniu prawa nie może być mowy w sytuacji gdy we wniosku nie przedstawiono okoliczności przemawiających za przyjęciem niebezpieczeństwa z art. 61 § 3 P.p.s.a., dokumentacja z akt nie pozwoliła sądowi na poczynienie własnych, odmiennych ustaleń w tym względzie. Wbrew stanowisku żalących się z kontrolowanego postanowienia Sądu I instancji wynika, które rozstrzygnięcie Wojewody objęte było żądaniem wstrzymania wykonania. Mając na uwadze powyższe i uznając, iż zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z prawem, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.