II OZ 380/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. D. i T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 212/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. D. i T. D. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 29 grudnia 2022 r., Nr WOP.7721.208.2018.EL w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie

Decyzją z 30 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie Puckim nakazał T. D. rozbiórkę dobudówki do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego pełniącej funkcje ogrodu zimowego o wymiarach 4,15m x 12,90m + 6,10m x 3,25m, pobudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działek nr [...] i [...] położonych w obrębie ewidencyjnym K., przy ul. [...]. Decyzją z 29 grudnia 2022 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Gdańsku utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. D. i T. D. (skarżący) złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazali, że wykonanie nakazu rozbiórki powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla strony. Postanowieniem z 13 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Gd 212/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej jako P.p.s.a.) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd mając na uwadze przesłanki wstrzymania określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. i to jak należy je rozumieć, wskazał, że obowiązek ich wykazania ciąży na wnioskodawcy, wobec czego powinien on wskazać konkretne okoliczności świadczące o zasadności wstrzymania, poparte faktami oraz stosownymi dowodami. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to strona składająca wniosek – w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. – jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14). Sąd uznał, że rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie uprawdopodobnili, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazali w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Poza zawartym w skardze wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedłożono żadnej dokumentacji, która miałaby wskazywać, że wykonanie zaskarżonego aktu może wpłynąć na sytuację skarżących negatywnie i faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia istotnej szkody. Ogólnikowość wniosku nie pozwoliła Sądowi na zweryfikowanie, czy w istocie w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania występowania tych przesłanek spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie ochrony tymczasowej. Także akta sprawy nie pozwoliły na dokonanie przez Sąd oceny czy istotnie przesłanki wstrzymania wykonania mogą się w rozpatrywanej sprawie ziścić, zaś uzasadnienie wniosku o wstrzymanie, z racji ogólności, również na taką ocenę nie pozwalało. Sąd podkreślił, że ewentualne podjęcie czynności egzekucyjnych nie może być automatycznie utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 2752/11). Brak było podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. Sąd wyjaśnił, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku postępowania i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga – jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu – ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Podstawą do uwzględnienia wniosku strony w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji nie może być przeświadczenie strony o wadliwości zaskarżonego aktu administracyjnego. W związku z powyższym, skoro skarżący w złożonym wniosku nie wykazali w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd przyjął, ze brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem. Skarżący wnieśli zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Zarzucili naruszenie: art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w razie rozbiórki dobudówki do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego objętego skarżonymi rozstrzygnięciami organów administracji, w sytuacji gdy jakiekolwiek prace rozbiórkowe spowodują trudne do odwrócenia skutki polegające na naruszeniu substancji budowlanej dobudówki, zagrożeniu w sposób nieodwracalny istniejącym instalacjom oraz bezpośrednio wpłyną na stan i kondycję budynków przylegających do dobudówki tym samym uniemożliwiając prowadzenie działalności gospodarczej oraz dalsze użyczanie pokoi w obiektach na rzecz osób potrzebujących i uchodźców z Ukrainy; art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania pełnej i prawidłowej oceny akt sprawy i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Na tej podstawie skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w przedmiotowej sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżący podnoszą, że Sąd całkowicie pominął kwestię niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków spowodowanych rozbiórką dobudówki do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Sąd zbagatelizował to, że: 1) rozbiórka dobudówki jest możliwa jedynie przy użyciu sprzętu udarowego, co z kolei wiąże się z zagrożeniem – katastrofą budowlaną; 2) wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę dobudówki do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zagraża sztywności przestrzennej budynku; rozbiórka konstrukcji jest niewskazana, niecelowa oraz technicznie niebezpieczna, szczególnie dla sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. 3) dokonanie rozbiórki przy późniejszym uwzględnieniu skargi spowoduje trwałą utratę dobudówki – co stanowić będzie trudny do odwrócenia skutek, gdyż nie istnieje możliwość jego ponownego postawienia bez poniesienia olbrzymich kosztów (uwzględniając koszty rozbiórki i utylizacji, które będą stanowić zbyt duży ciężar dla skarżących). Sąd nie odniósł się do okoliczności podniesionych we wniosku. Nieuprawnione zdaniem skarżących jest twierdzenie Sądu, iż skarżący mieli obowiązek (by wniosek został rozpatrzony pozytywnie) przedstawić "dokumenty, które miałyby wskazywać, że wykonanie zaskarżonego aktu może wpłynąć na sytuację skarżących negatywnie i faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody". Z brzmienia art. 61 § 3 P.p.s.a. to nie wynika. Sąd uzależniając wstrzymanie wykonania decyzji od "przedstawienia dokumentów" skarżących (nie wskazując o jakie dokumenty chodzi) – faktycznie kreuje nowe przesłanki wstrzymania oraz żąda udowodnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżących przez wykonania decyzji o rozbiórce. Jest to działanie, które nie ma podstaw prawnych. Sąd nie zbadał w sposób wyczerpujący przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wziął pod uwagę okoliczności przedstawionych we wniosku o wstrzymanie. Uzasadnienie Sądu nie wyjaśnia skarżącym z jakich względów ich wniosek nie został pozytywnie rozpatrzony. Sąd powinien ocenić przesłanki wstrzymania na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku, informacji i dokumentów zawartych w aktach sprawy. Kwestionują stanowisko Sądu, ze warunkiem merytorycznego rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest wykazanie przez stronę obu pozytywnych przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Przepis ten zawiera alternatywę rozłączną lub co implikuje wystąpienia którejkolwiek z przesłanek. Ustawodawca uzależnił możliwość wstrzymania od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek. Skarżący podnoszą, że obiekty hotelowe związana z dobudówką są przez nich użyczane na rzecz parafii i organizacji kościelnych, które to udostępniają pokoje osobom potrzebującym oraz uchodźcom z Ukrainy. Rozpoczęcie prac rozbiórkowych doprowadzi do nagłego pozbawienia lokum osób pozostających w potrzebie. Osoby tam przebywające nie są w stanie samodzielnie zapewnić sobie innego schronienia. Udzielona pomoc dała im nadzieję na nowy, lepszy początek i możliwość usamodzielnienia się. Konieczność wyprowadzki nie tylko to uniemożliwi, a wręcz doprowadzi do odwrotnego skutku. Wskazując na funkcjonujące w orzecznictwie sądów wyjaśnienie pojęcia trudne do odwrócenia skutki skarżący odnosząc się do niniejszej sprawy wskazują, że unicestwienie przedmiotowego obiektu siłą rzeczy doprowadzi do nieodwracalnych skutków, a nadto do powstania szkody po stronie skarżących. Obowiązujące przepisy nie wskazują jakie dowody, czy argumenty winny być przedstawione na uprawdopodobnienie skutków wykonania nakazu rozbiórki obiektu, który w swej konstrukcji jest – wbrew temu co twierdzi Sąd. Orzecznictwo NSA stoi na stanowisku, ze wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych z reguły powoduje uszczerbek majątkowy, który może stanowić znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.p.s.a. O znacznej szkodzie majątkowej można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa budowla jest skarżącym potrzebna do prowadzenia działalności gospodarczej, co potwierdza fakt wykorzystania dobudówki. Wewnątrz tego obiektu zamontowany jest monitoring, co wpływa na ocenę kosztów budowy i rozbiórki oraz możliwości wyrządzenia szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem w ich ocenie Sąd błędnie ocenił przesłanki zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. W piśmie z 20 kwietnia 2023 r. Skarżący wystąpili z ponownym wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozbiórka ogrodu zimowego podczas toczącego się postępowania sądowego spowoduje znaczne szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Spowoduje po stronie skarżących znaczne koszty w zakresie zatrudnienia ekipy budowlanej, zniszczenia szklanej instalacji oraz systemu ocieplania. Sama wartość zmarnowanych materiałów spowoduje znaczne i nieodwracalne szkody w ich majątku. Sąd powinien bazować na informacjach i dowodach znajdujących się w zbieranej na przestrzeni lat dokumentacji w sprawie oraz wydać orzeczenie stosowne do wynikającego z nich stanu faktycznego. Postanowieniem z 16 maja 2023 r. sygn.. akt II SA/Gd 212/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpatrując powyższy ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a. odmówił zmiany własnego postanowienia z 13 kwietnia 2023 r. o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że okoliczności podniesione w złożonym wniosku nie wskazują na żadne okoliczności, które uległy zmianie, w związku z czym nie zaistniała podstaw do zmiany dotychczasowego postanowienia. Strona polemizuje ze stanowiskiem Sądu i kwestionuje trafność dokonanych ocen. Nie wskazuje natomiast na fakt zmiany dotychczasowych okoliczności. Wniosek nie zawierał żadnego argumentu wskazującego na wystąpienie przesłanki z art. 61 § 4 P.p.s.a., nie wynika z niego, aby nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych sprawy uzasadniająca odmienne rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Dla wnioskującego o wstrzymanie oznacza to obowiązek przywołania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do niego lub innych osób niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie wraz z informacjami, które mogą to żądanie uprawdopodobnić. Jak wynika z powyższego przepisu podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że w okolicznościach sprawy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom zażalenia z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania. Zagrożenie wystąpieniem znacznej szkody należy rozumieć jako możliwość powstania szkody zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki to następstwa, które powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd orzeka w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżących niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zaznaczyć przy tym należy, że samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a., poprzez przytoczenie przesłanek hipotezy tej normy, nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Mając powyższe na względzie należy zwrócić uwagę, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego uzasadnienia, które przemawiałoby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący we wniosku tym nawet nie próbowali wykazywać okoliczności, które mogłyby wpłynąć na jego pozytywną ocenę. Wobec tego Sąd w zaskarżonym postanowieniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Słusznie uznał, że skarżący we wniosku zawartym w skardze nie uprawdopodobnili którejkolwiek z przesłanek wstrzymania. Ograniczyli się wyłącznie do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji o nakazie rozbiórki powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przytoczyli same przesłanki wstrzymania nie przedstawiając jakichkolwiek okoliczności, które świadczyłyby o tego rodzajach zagrożenia w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na etapie rozpatrywania wniosku Sąd nie dysponował zatem argumentacją, która pozwoliłaby mu wywieść, że w sytuacji skarżących rozbiórka dobudówki do budynku mieszkalnego może skutkować znaczną szkodą czy trudnymi do odwrócenia skutkami. Niezasadne jest twierdzenie, że Sąd niejako z urzędu bierze pod uwagę wszelkie okoliczności wskazujące na wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd co do zasady nie jest władny nawet w oparciu o akta sprawy przewidzieć jakie skutki może wywołać u skarżących wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego jak w niniejszej sprawie. Dlatego też skarżący powinni to wykazać stosowną argumentacją a nawet poprzeć tę argumentacją stosowną dokumentacją. Samo doświadczenie życiowe Sądu, że z istoty rozbiórki obiektu budowalnego wynika, że jej wykonanie z reguły powoduje znaczną szkodę oraz niemożliwe do odwrócenia skutki, nie może stanowić podstawy dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Należy podkreślić, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niej wynikających. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca zobligowana jest tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. W okolicznościach niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że skarżący w złożonym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania w ogóle go nie uzasadnili. Nie przedstawili okoliczności z powodu których wykonanie decyzji rozbiórkowej miałoby prowadzić do zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym samym Sąd I instancji nie miał podstaw by uwzględnić ich wniosek. Zdaniem NSA, również argumentacja zażalenia nie uzasadnia uchylenia zaskarżonego postanowienia i wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej. Skarżący wskazują co prawda na negatywne konsekwencje rozbiórki takie jak naruszenie substancji budowlanej dobudówki, zagrożenie w sposób nieodwracalny istniejącym instalacjom, bezpośredni wpływ rozbiórki na stan i kondycję budynków przyległych do dobudówki, uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, brak możliwości użyczania pokoi na rzecz osób potrzebujących i uchodźców z Ukrainy lecz w ocenie NSA są to skutki w żaden sposób nieuprawdopodobnione. Skoro rozbiórce podlega dobudówka a nie budynek mieszkalny jednorodzinny, który istniał przed powstaniem dobudówki, to bez wykazania wzajemnego istotnego powiązania ich konstrukcji, które powodowałoby ich niesamodzielność niezasadne jest twierdzenie, że rozbiórka dobudówki wpłynie bezpośrednio na stan i kondycję budynku jednorodzinnego. Na tę okoliczność należałoby przedstawić stosowną opinię budowlaną. Znaczące, że organ nadzoru budowlanego nie dopatrzył się takiego zagrożenia a przecież jest organem wyspecjalizowanym w ocenie możliwości przeprowadzenia rozbiórki bez szkody dla budynku legalnie istniejącego na nieruchomości skarżących. Z projektu budowlanego wynika, że rama stalowa została zakotwiona w płycie fundamentowej i stanowi samodzielny element konstrukcyjny przenoszący obciążenia od dachu ogrodu zimowego od strony istniejącego budynku (str. 22). Ponadto stwierdza się tam, że obiekt jest oddylatowany od konstrukcji istniejącego budynku nie ma wpływu na bezpieczeństwo pracy konstrukcji budynku istniejącego. Naruszenie substancji budowlanej dobudówki nie jest okolicznością świadczącą o zagrożeniach z art. 61 § 3 P.p.s.a. bowiem tyko skutki wykraczające poza normalne skutki wykonania rozbiórki uzasadniają wstrzymanie wykonania. Naruszenie substancji budowlanej należy uznać za zwyczajny skutek rozbiórki obiektu budowlanego, czyli jego dekonstrukcję. Może się wówczas okazać, że użyte elementy nie będą się nadawały do ponownego wykorzystania ale taki jest sens rozbiórki. Tak samo należy ocenić okoliczność rozmontowania istniejących instalacji. Są to normalne, naturalne skutki dokonania rozbiórki. Kolejna okoliczność w postaci braku schronienia dla osób potrzebujących pomocy, w tym uchodźców z Ukrainy nie została w jakikolwiek sposób uprawdopodobniona np. poprzez dokument potwierdzający, że takie osoby faktycznie zamieszkują przedmiotową dobudówkę lub użytkują ją na własne potrzeby. Same twierdzenia skarżących, nie poparte stosowną dokumentacją uznać należało za gołosłowne. Obliczone są one jedynie na to aby wstrzymać wykonanie rozbiórki. Uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej także nie jest jednym z zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z akt sprawy nie wynika jaką działalność prowadzą skarżący w dobudówce. Skoro dobudówka pełni funkcję ogrodu zimowego, to może służyć prowadzeniu tam działalności usługowej. Nic nie stoi na przeszkodzie by skarżący prowadzili dotychczasową działalność gospodarczą w innym obiekcie w innej lokalizacji albo na terenie swojej nieruchomości tylko w obiekcie, który powstanie zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane. Skarżący nie wykazali, że jedynie w dobudówce koncentruje się prowadzona przez nich działalność gospodarcza a także, że w innej lokalizacji jest ona niemożliwa. Mając na uwadze informacje zawarte w projekcie budowlanym znajdującym się w aktach sprawy stwierdzić należy, że rozbiórka konstrukcji aluminiowo – szklanej nie powinna zagrażać stateczności budynku mieszkalnego do którego przylega, a także koszty wykonania takiej rozbiórki powinny być niższe niż obiektu murowanego czy nawet drewnianego. Możliwe, że zastosowana konstrukcja nie ulegnie zniszczeniu przy prawidłowo prowadzonej rozbiórce skoro opiera się na fabrycznie łączonych profilach aluminiowych wypełnionych szkłem. Skarżący nie wykazali też zagrożenia znaczną szkodą skoro nie wykazali szacunkowych kosztów rozbiórki, ponownego montażu dobudówki w odniesieniu do własnej sytuacji majątkowej. Sąd może wstrzymać wykonanie rozbiórki tylko wtedy gdy ma ku temu podstawy. W niniejszej sprawie takich nie stwierdza bowiem okoliczności przywoływane przez skarżących są zdawkowe lub niepełne dla oceny czy zagrożenia z art. 61 § 3 P.p.s.a. w rzeczywistości mogą ich dotyczyć. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.