II OZ 369/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 626/17 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi B.C. na uchwałę Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora teatru postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Bd 626/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie ze skargi B.C. na uchwałę Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora teatru, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący wniósł skargę na ww. uchwałę. W jej treści zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Wskazując na normę art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wyjaśnił, że uchwała z dnia [...] kwietnia 2017 r., będąca przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zgodnie z § 5 tej uchwały, weszła w życie z dniem jej podjęcia, a więc w dniu 14 kwietnia 2017 r. Oznacza to, że z tym dniem, stosownie do treści § 1 ww. zarządzenia, konkurs na stanowisko Dyrektora Teatru im. [...] w [...] został uznany za nierozstrzygnięty. Dalej podniósł, że w rozpatrywanej sprawie nie występują nieodwracalne skutki wykonania lub zastosowania skarżonego aktu, a przynajmniej skarżący takich skutków nie wskazał. Zdaniem Sądu trudno mówić o wyrządzeniu znacznej szkody poprzez stosowanie skarżonej uchwały nr [...]. W świetle orzecznictwa sądów administracyjnych pojęcie "znacznej szkody" odnosi się do takich wartości jak życie i zdrowie ludzkie lub do takich okoliczności, jak niemożność wynagrodzenia szkody przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Fakt nieotrzymania stanowiska dyrektora teatru, a przez to nieotrzymywania wynagrodzenia z tytułu wykonywania obowiązków służbowych lub niemożności realizowania własnych pomysłów artystycznych lub organizacyjnych nie może być uznany za znaczną szkodę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący domagając się jego uchylenia i zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przedmiotowa uchwała została w czerwcu 2017r. już wykonana, a jej skutki w postaci konkursu i jego wyników zostały także zaskarżone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego za trafną co do zasady należy uznać ocenę Sądu pierwszej instancji, że skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałby objęcie zaskarżonej uchwały ochroną tymczasową. Ogólne twierdzenie, że przeprowadzenie konkursu może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające do uwzględnienia wniosku. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że zażalenie nie podważyło stanowiska Sądu pierwszej instancji zajętego w zaskarżonym postanowieniu. Dlatego też, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.