Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II OZ 363/13

Postanowienie NSA z 16 maja 2013 r., II OZ 363/13 – weterynaria i ochrona zwierząt

Wynik

Oddalono zażalenie

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia
16 maja 2013
Prawomocne
tak

Treść rozstrzygnięcia

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. C. i M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 629/12 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r., nr GIWpr 025-31c/11 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: 1) oddalić zażalenie K. C.; 2) odrzucić zażalenie M. C.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 629/12, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zw. dalej p.p.s.a., pozostawił bez rozpoznania wniosek K. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r., nr GIWpr 025-31c/11 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia W uzasadnieniu postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący w skardze na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r. zawarł wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który nie został złożony na urzędowym formularzu. Pismem z dnia 19 kwietnia 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku wniosku przez złożenie go na urzędowym formularzu "PPF" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 maja 2012 r. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 9 lipca 2012 r. pozostawiono wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, w związku z nienadesłaniem w terminie wypełnionego formularza wniosku. Na zarządzenie referendarza skarżący wniósł sprzeciw. W wykonaniu zarządzenia z dnia 17 sierpnia 2012 r. sekretariat Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przesłał ponownie skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo prawidłowego wezwania skarżący nie przedstawił w wyznaczonym terminie wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Termin ten upłynął z dniem 14 września 2012 r., natomiast skarżący złożył wypełniony formularz PPF w dniu 21 września 2012 r. Sąd Wojewódzki wskazał, że złożenie przez skarżącego w dniu 21 września 2012 r. wniosku na urzędowym formularzu z uwagi to, że nastąpiło po upływie terminu, nie stanowi skutecznego wykonania wezwania Sądu z dnia 20 sierpnia 2012 r. a tym samym pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy zawartego w skardze. Na marginesie Sąd Wojewódzki zaznaczył, że wniosek o prawo pomocy złożony w dniu 21 września 2012 r. wszczął niezależne postępowanie incydentalne w sprawie przyznania prawa pomocy i podlega odrębnemu rozstrzygnięciu. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli K. C. i M. C. wnosząc o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K. C. nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że pismami z dnia 19 kwietnia 2012 r. i z dnia 17 sierpnia 2012 r. wnioskodawca został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania Sądu, skarżący nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy w zakreślonym terminie. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd Wojewódzki zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 listopada 2012 r. pozostawił wniosek K. C. bez rozpoznania. Kierując się powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., oddalił zażalenie K. C.. W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesione zażalenie jest zobowiązany z urzędu badać, czy zostało ono wniesione przez strony do tego upoważnione, gdyż jest to jedna z przesłanek dopuszczalności tego zażalenia. W przedmiotowej sprawie skargę na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia 12 stycznia 2012 r. wniósł K. C.. Natomiast zażalenie na powyższe postanowienie Sądu Wojewódzkiego z dnia 29 listopada 2012 r. poza K. C., podpisała również M. C.. Zgodnie zaś z przyjętą praktyką orzeczniczą, uprawnienie do wniesienia zażalenia przysługuje stronie (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, str. 428). Z tych względów M. C. nie służy prawo zaskarżenia powyższego postanowienia, bowiem nie przysługuje jej przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Zatem zażalenie wniesione przez M. C., na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.

Informacje o sprawie

Data wpływu
26 kwietnia 2013
Hasła tematyczne
Prawo pomocy
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Sędziowie
Leszek Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Inne orzeczenia w tej sprawie

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny