II OZ 362/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 152/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 152/15 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca przytoczyła jedynie argumenty, które jej zdaniem przemawiają za zasadnością skargi. Wskazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji i zrealizowanie inwestycji w granicy z nieruchomością skarżącej może ograniczyć przysługujące jej prawo własności przez brak możliwości przyszłej zabudowy własnej działki. Jednakże sam fakt budowy w granicy dwóch nieruchomości nie stanowi, w ocenie Sądu, przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwana "P.p.s.a."), skoro przepisy prawa co do zasady taką budowę dopuszczają. Natomiast o tym, czy w danej sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa, będzie oceniał sąd rozstrzygając sprawę merytorycznie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła D. A., podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym, w którym znajduje on zastosowanie poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z urzędu, zwłaszcza w sytuacji, gdy pod pozorem rozbudowy i nadbudowy budynku garażowego Wojewoda Łódzki wydał zgodę na budowę od podstaw budynku, gdyż na ruinach sypiącego się muru z zaprawy piaskowej bez fundamentów nie jest możliwa nadbudowa budynku, na co wskazywała skarżąca w skardze na decyzję Wojewody Łódzkiego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku precyzyjnego uzasadnienia rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skarżąca zwróciła uwagę na szereg nieprawidłowości związanych z wydaniem zaskarżonej decyzji. Wskazała także na trudną sytuację rodzinną i zdrowotną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszych wywodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Rozpoznanie wniosku powinno uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy mające wpływ na ocenę wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, nie zwalnia to jednak strony z wykazania, że zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej jest w stosunku do niej zasadne. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w nim przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia B. i E. F. pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo-garażowego na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], na działce o nr ewid. Nr [...], w obrębie [...], nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Należy wyjaśnić, że aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z rozpoczęciem przebudowy, rozbudowy i nadbudowy budynku, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać dlaczego uznała, iż osoba uprawniona do prowadzenia budowy na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to ona ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na niej spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona. W niniejszej sprawie okoliczności takich skarżąca nie wskazała. Kontrola legalności zaskarżonego przez stronę rozstrzygnięcia w zakresie jego zgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane oraz przepisami wykonawczymi do tego aktu będzie mogła się odbyć dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania sprawy przez Sąd. Analizując przedstawione przez stronę okoliczności w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd nie mógł dokonać oceny zarzutów skargi. Podkreślić należy, że podnoszona przez skarżącą niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z powyższego przepisu, to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności rozstrzygnięcia z prawem, a zwłaszcza orzeczenie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, niepubl.). Z tych też względów przedwczesnym było domaganie się od Sądu pierwszej instancji, aby odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do podnoszonych przez skarżącą kwestii merytorycznych związanych z kontrolą legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczo-garażowego. Przedmiot oceny stanowi bowiem jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom strony skarżącej. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Do stwierdzenia spowodowania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczająca również wskazywana przez skarżącą trudna sytuacja rodzinna czy też zdrowotna, tym bardziej, że strona nie wykazała żadnego związku pomiędzy zaistnieniem powyższych okoliczności, a wystąpieniem przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, iż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.