II OZ 358/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 317/17 o zawieszeniu postępowania w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 12 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie toczące się ze skargi K.W. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2016 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił w części decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie z [...] kwietnia 2015 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400kV Ostrołęka-Olsztyn Mątki, a w pozostałym zakresie utrzymał tę decyzję w mocy. Skargę na tę decyzję wniosła skarżąca. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania bądź odroczenie rozprawy do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lelis. Zawieszając postępowanie Sąd I instancji wskazał, że jego wynik zależy od wyniku postępowania wszczętego skargą kasacyjną skarżącej i K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 749/15 w sprawie uchwały Rady Gminy Lelis z 7 listopada 2014 r. nr XXXV/270/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV Ostrołęka-Olsztyn Mątki na terenie Gminy Lelis (Dz. Urz. Woj. Mazow. z 2015 r., poz. 123). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyły A. S.A. z siedzibą w K. (dalej jako "inwestor"). Inwestor zarzucił naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") i w związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania (kwestia prejudycjalna). Przyjęte w analizowanym przepisie rozumienie kwestii prejudycjalnej zakłada istnienie ścisłego związku pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjonalnego. Związek ten polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie taka zależność nie występuje. Zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Dopiero prawomocne stwierdzenie nieważności takiego aktu organu gminy pozbawia go mocy obowiązującej. Jak wynika z akt sprawy, zarówno w dacie wydania decyzji przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i orzekania przez Sąd I instancji o zawieszeniu postępowania, obowiązywała uchwała Rady Gminy Lelis z 7 listopada 2014 r. nr XXXV/270/2014 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV Ostrołęka-Olsztyn Mątki na terenie Gminy Lelis. Brak więc było przeszkód, żeby ocenić legalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie było uzależnione od zgodności projektowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym, zgodnie z dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz. U z 2016 r., poz. 353). Ponadto, jak podkreślał wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach, zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego – art. 7 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 396/11; z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 832/11; z 24 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FZ 390/11 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1138/11). Norma z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, a więc celowość zawieszenia postępowania, nawet w przypadku zaistnienia przesłanki określonej tym przepisem, pozostawiona jest ocenie Sądu, który powinien wziąć pod uwagę chociażby art. 147 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Oznacza to, że interes prawny skarżącej pozostaje zabezpieczony, ponieważ ewentualne późniejsze stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może w określonych okolicznościach prawnych i faktycznych stanowić podstawę weryfikacji decyzji środowiskowej wydanej po stwierdzeniu zgodności przedsięwzięcia z tymże planem. W świetle powyższej oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Analogiczne stanowisko w podobnym stanie faktycznym i prawnym zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 24 listopada 2017 r. w sprawie II OZ 1455/17. Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.