II OZ 357/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 525/16 odrzucające skargę B.W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 525/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę B.W. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż wniesiona skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", jako wniesiona po upływie terminu. Termin do skutecznego wniesienia skargi upływał w dniu 29 sierpnia 2016 r. W dniu 26 sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła skargę, ale bezpośrednio w siedzibie sądu, zamiast, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., za pośrednictwem właściwego organu. Wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu. Przy czym, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd do organu. A w niniejszej sprawie skarga została przekazana do właściwego organu w dniu 30 sierpnia 2016 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że skarga została złożona bezpośrednio w sądzie przed upływem terminu do jej skutecznego wniesienia, bo w dniu 26 sierpnia 2016 r. Termin ten upływał zaś z dniem 29 sierpnia 2016 r. Zatem Sąd miał trzy dni, aby skargę przekazać. Jednakże jej wysłanie nastąpiło z winy pracowników sądu już po upływie terminu. W tej sytuacji skarżąca nie powinna ponosić odpowiedzialności za opieszałe działanie Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Przepis art. 53 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym skarga ta musi być wniesiona za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – art. 54 § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do sądu, a zatem z naruszeniem trybu wskazanego w art. 54 § 1 p.p.s.a., nakazującego wnoszenie skarg za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, w dniu 26 sierpnia 2016 r. W tej sytuacji prawidłowo Sąd pierwszej instancji, celem nadania skardze biegu, przekazał ją do właściwego organu. Skarga została nadana na adres Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 30 sierpnia 2016 r. Zaś termin do złożenia skargi upływał z dniem 29 sierpnia 2016 r. (decyzja z dnia 21 lipca 2016 r. znak WOP.7721.199.2014.TA została skarżącej doręczona w dniu 28 lipca 2016 r.). W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać skargę właściwemu organowi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do sądu (zobacz postanowienia NSA: z 7.03.2017 r. II GZ 134/17; z 21.02.2017 r. II OZ 139/17; z 15.02.2017 r. II OZ 113/17). W niniejszej sprawie przekazanie skargi właściwemu organowi nastąpiło w dniu 30 sierpnia 2016r. Zatem to ta data musi być uznana jako data złożenia skargi. W tej sytuacji trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w tej sprawie skarga została wniesiona już po upływie ustawowego terminu, co stało się przyczyną jej odrzucenia jako spóźnionej. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nakazuje bowiem odrzucić skargę wniesioną już po upływie terminu. Zachowanie terminu do wniesienia skargi jest okolicznością obiektywną. Kwestia ewentualnego braku zawinienia skarżącej w złożeniu skargi już po terminie nie może zostać wzięta pod uwagę przy ocenie zgodności z prawem postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Okoliczność braku winy w uchybieniu terminu stanowi bowiem podstawę do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania danej czynności. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.