II OZ 344/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2026 r. sygn. akt VII SA/Wa 2512/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2025r. Nr 866/25 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2512/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku S. Polska Sp. z o. o. z siedzibą w W., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2025r. ... w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego nośnika reklamowego, w postaci podświetlanej tablicy reklamowej o wymiarach 3,00 m x 6,00 m mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu na działce nr ew. .. w obrębie ... przy ul. L. ... w W. Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wskazała, że wykonanie decyzji zobowiązującej do demontażu urządzenia, spowoduje możliwość wystąpienie zagrożenia mienia, wystąpienia nieodwracalnych skutków, a także powstania strat finansowych po stronie skarżącej. Sąd I instancji w odniesieniu do twierdzeń skarżącej Spółki wskazał, że utrata nakładów finansowych powinna zostać wykazana przez przedstawienie stosownych dokumentów, obrazujących jej bieżącą sytuację finansową - na którą wykonanie zaskarżonej decyzji potencjalnie rzutuje. Brak materiału dowodowego uniemożliwił Sądowi merytoryczną ocenę złożonego wniosku. Sąd podkreślił, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczaniu przed jakimikolwiek jej skutkami - także finansowymi - lecz takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Ponadto, ponowny montaż urządzenia wiąże się z odwracalnością skutków, a koszty demontażu i montażu, podnoszone przez Spółkę, są związane z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej (vide: przedmiot działalności w przesłanym odpisie pełnym z rejestru przedsiębiorców). W związku z powyższym Sąd Wojewódzki uznał, że Spółka wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła wystarczających argumentów na poparcie okoliczności, które świadczyłyby o możliwości wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca Spółka, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. przez: - niezasadne uznanie, że demontaż urządzenia reklamowego nie powoduje niebezpieczeństwa powstania trudnych do odwrócenia skutków, - niezasadne przyjęcie, że koszty rozbiórki urządzenia reklamowego nie mogą stanowić znacznej szkody dla spółki, - niezasadne uznanie, że podniesione we wniosku okoliczności nie uprawdopodobniają niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i w konsekwencji niezasadne wydanie postanowienia o odmowie wykonania zaskarżonej decyzji; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz art. 8 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej k.p.a.) przez oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, mimo iż skarżąca uprawdopodobniła przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy podnoszone argumenty, mające przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły odnieść pożądanego przez skarżącą Spółkę skutku. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że na wnioskodawcy nie spoczywa obowiązek udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Rzecz w tym, że Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia słusznie stwierdził, że skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa znacznej szkody związanej z wystąpieniem nakładów finansowych wynikających z rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego, a co za tym idzie negatywnego wpływu na jej sytuację materialną. Trafnie Sąd Wojewódzki wskazał, że wobec braku jakiejkolwiek dokumentacji obrazującej sytuację finansową skarżącej, nie była możliwa ocena, czy na skutek rozbiórki przedmiotowego obiektu może zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić trzeba, że dla wykazania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie było wystarczające ogólnikowe powołanie się na potencjalne koszty związane z demontażem nośnika i negatywny wpływ rozbiórki na sytuację materialną Spółki. Sąd musi bowiem mieć możliwość zweryfikowania twierdzeń strony o konkretnych okolicznościach mających przemawiać za wstrzymaniem wykonania aktu. Zgodzić się należało również z Sądem Wojewódzkim, że we wniosku przytoczono przykłady z orzecznictwa nieadekwatne do przedmiotu niniejszej sprawy. Należało mieć przecież na uwadze, że nakaz rozbiórki dotyczy wolno stojącego nośnika reklamowego, którego demontaż nie wywoła skutków trudnych do odwrócenia. Trzeba więc było założyć, że rozbiórka i ewentualna ponowna realizacja obiektu w tym miejscu nie będzie się wiązać ze znacznymi kosztami, skoro Spółka w tym zakresie prowadzi działalność gospodarczą. Wbrew zarzutom zażalenia Sąd Wojewódzki uprawniony był do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie danych wynikających z wniosku oraz z akt sprawy, bez wzywania skarżącej o przedstawienie dodatkowej dokumentacji. Ponadto zauważyć trzeba, że w procedurze sądowoadministracyjnej nie mają zastosowania przepisy art. 6 i art. 8 k.p.a., powołane w zażaleniu. Z tych wszystkich względów zażalenie, jako bezzasadne, podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.