II OZ 342/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia I. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 648/21 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 22 marca 2021 r. nr 134/2021 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 2 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 648/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną I. D. (dalej "skarżąca") od wyroku Sądu z dnia 15 października 2021 r. w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 22 marca 2021 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pismem z 4 stycznia 2022 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie 7 odpisów skargi kasacyjnej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono skarżącej w jednej przesyłce wraz z wezwaniem o wpis od skargi kasacyjnej. Wezwanie doręczono 12 stycznia 2022 r. Skarżąca wniosła wpis od skargi kasacyjnej, jednak nie dołączyła odpisów wniesionego środka zaskarżenia. Z tego względu skarga kasacyjna, zdaniem Sądu, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 178 p.p.s.a. w zw. art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt. 5) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2021.2095 t.j. z późn. zm.) poprzez niezastosowanie norm ww. specustawy, a w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej bez uprzedniego zawiadomienia strony o uchybieniu terminu zawitego, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 178 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowego wezwania i upływu zakreślonego terminu, nie nadesłał wymaganych odpisów skargi kasacyjnej, co skutkowało jej odrzuceniem. Konieczność dołączenia odpisu pisma jest konsekwencją mającej zastosowanie również w tej sprawie reguły z art. 47 p.p.s.a., stąd odpowiednio można zastosować tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, według której niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (por. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2020 r. sygn. akt II OZ 967/20). Jeśli chodzi natomiast o "brak pouczenia" strony o skutkach prawnych niedochowania terminu na uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej wskazać należy, że w sytuacji, gdy strona zastępowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika – a takim jest działający w niniejszej sprawie radca prawny – Sąd nie ma obowiązku pouczania strony działającej przez tego pełnomocnika o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia. Okoliczność ta wynika a contrario z treści art. 163 § 2 zdanie trzecie p.p.s.a. Podobnie za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt. 5) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, i innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej sprawie bowiem dotyczy on organów administracji publicznej, do których nie zaliczają się sądy administracyjne. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.