II OZ 341/24

Dnia 24 lipca 2024 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia E.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1729/23 o odrzuceniu skargi E.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r. znak: KOC/5542/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 4 stycznia 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 1729/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie odrzucił skargę E.O. ("skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ("SKO" lub Kolegium") z 18 kwietnia 2023 r. znak: KOC/5542/Ar/22, w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że pismem z 15 czerwca 2023 r. skarżąca wniosła do WSA w Warszawie skargę na w/w decyzję Kolegium. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 25 sierpnia 2023 r. skarżąca została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych powyższej skargi przez: a) nadesłanie siedmiu odpisów skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania, b) wskazania numeru PESEL. W wezwaniu zawarto pouczenie, że nieusunięcie ww. braków formalnych w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierające powyższe wezwanie oraz odpis odpowiedzi na skargę i informację o możliwości rozpoznania skargi w trybie uproszczonym została wysłana do skarżącej na adres podany w skardze i odebrana 12 września 2023 r. Skarżąca nie uzupełniła powyższych braków w terminie. Sąd pierwszej instancji uznając, że w zakreślonym siedmiodniowym terminie (tj. do dnia 19 września 2023 r.), nie usunięto wszystkich ww. braków formalnych skargi, do których skarżąca była wzywana, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego biegu, skargę odrzucił postanowieniem z 4 stycznia 2024 r. Zażalenie na ww. postanowienie sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca, podnosząc że stan zdrowia po dwóch następujących po sobie nieszczęśliwych wypadkach nie pozwolił jej na działanie pozbawione pomocy z zewnątrz. Ze względu na stan zdrowia skarżącej, jak również na konieczność ciągłej opieki na 94-letnią niepełnosprawną w stopniu znacznym mamą oraz wynikające z tego stanu rzeczy implikacje, żaląca się wnosi o uwzględnienie tej sytuacji jako przeszkody niezależnej od niej, a tym samym usprawiedliwiającej uchybienie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie podlega uwzględnienie. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Pismo procesowe strony powinno spełniać określone warunki formalne, bez których nie można mu nadać prawidłowego biegu. Wymogi formalne składanych pism uregulowane zostały w art. 46 Ppsa. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b Ppsa, poza elementami wymienionymi w § 1 tego przepisu pismo strony powinno ponadto zawierać, w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie – numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niesporne jest, że skarżąca była wzywana przez sąd wojewódzki do podania swojego numeru PESEL i tego wezwania nie wykonała, choć pouczona została o rygorze braku wykonania wezwania sądu. Ponadto, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych (art. 47 § 1 Ppsa). W uchwale z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiwsa 2014, nr 3, poz. 39), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 Ppsa, jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 Ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Niesporne jest, że skarżąca była wzywana przez sąd wojewódzki do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez dołączenie w oznaczonym terminie 7 odpisów skargi i tego wezwania nie wykonała, choć pouczona została o rygorze braku wykonania wezwania sądu. W sytuacji, gdy brak jest jednego z elementów pisma wymienionych w art. 46 Ppsa, obowiązkiem sądu, zgodnie z art. 49 § 1 Ppsa, jest wezwanie strony do uzupełnienia lub poprawienia pisma w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w powołanych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa). Skarżącej doręczono wezwanie zawierające pouczenie o skutkach jego niewykonania. Mając powyższe na względzie, sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, odrzucając skargę, w sytuacji gdy na jego wezwanie skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi w postaci nadesłania żądanej liczby jej odpisów oraz podania numeru PESEL skarżącej. W tych warunkach, zgodnie z obowiązującymi przepisami nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie przez stronę skarżącą na wezwanie sądu, uprawniało sąd wojewódzki do odrzucenia skargi. Wskazywane zaś w zażaleniu okoliczności, które – zdaniem skarżącej – miały wpływ na brak wykonania w zakreślonym terminie przedmiotowego wezwania mogą stanowić podstawę oceny, ale na etapie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Taki wniosek skarżąca może skierować do WSA w Warszawie. Mając na uwadze podane okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2, postanowił jak w sentencji.