II OZ 34/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] S.A. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 681/16 w zakresie odrzucenia skargi [...] S.A. w W. w sprawie ze skarg [...] Sp. z o.o. w W. i [...] S.A. w W. na uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta S. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę [...] S.A. w W. w sprawie ze skarg [...] Sp. z o.o. w W. i [...] S.A. w W. uchwałę Rady Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta S. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pełnomocnik skarżącej [...] S.A. w W., mimo wezwania, nie uzupełnił braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa. Skoro pełnomocnik nie złożył dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do reprezentacji Spółki, zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej P.p.s.a, skarga polegała odrzuceniu. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca [...] S.A. podniosła, że organ administracyjny badając załączone pełnomocnictwo nie kwestionował umocowania pełnomocnika podczas całej procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, zdaniem skarżącej, pełnomocnictwo znajduje się w aktach przesłanych wraz ze skargą na uchwałę. Bezspornym jest, że było ono załączone do uwag kierowanych do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 29 P.p.s.a., dokument, wykazujący umocowanie do działania za poszczególne podmioty, powinien być złożony już przy pierwszej dokonywanej w sprawie czynności, a zatem przy wniesieniu skargi. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony jest brakiem formalnym skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 P.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącej [...] S.A. w W. nie załączył do skargi dokumentu potwierdzającego jego umocowanie do jej reprezentacji. Jakkolwiek w skardze wskazano, że załączono do skargi pełnomocnictwo (załącznik nr 2), to nie znajduje to oparcia w aktach sprawy. Na przekazanej przez organ do Sądu skardze znajduje się adnotacja, że stwierdzono brak załącznika nr 2. Prawidłowo zatem pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa. Okoliczność, że skarżąca twierdzi, iż załączyła takie pełnomocnictwo do skargi, a także że przedstawiła takie pełnomocnictwo organowi w trakcie procedury planistycznej, nie ma wpływu na wynik sprawy, albowiem analiza akt sprawy wykazała, że brak pełnomocnictwa nie został uzupełniony. Tym samym, skoro wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 16 września 2016 r., to pełnomocnik zobowiązany był do ich uzupełnienia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, ponieważ brak formalny skargi nie został uzupełniony w zakreślonym terminie. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.