II OZ 328/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Lu 869/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej K.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 869/23 w sprawie ze skargi K.W. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2023 r. znak: PEA-X.7723.4.2023 w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 5 grudnia 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 869/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę K.W. (dalej określany jako skarżący) na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 lipca 2023 r., znak: PEA-X.7723.4.2023 w przedmiocie oddalenia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym oraz odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Zarządzeniem z 20 lutego 2024 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej poprzez złożenie dwóch egzemplarzy wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej (k. 57). Przedmiotowe wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego 29 lutego 2024 r. (potwierdzenie odbioru, k. 58). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z 27 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 869/23 odrzucił skargę kasacyjną. Jednocześnie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.; dalej "P.p.s.a.") skarga kasacyjna, poza wymaganiami określonymi w § 1, powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Dlatego pełnomocnik skarżącego wezwany został do uzupełnienia braku przez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie bądź oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (w dwóch egzemplarzach, ze względu na konieczność doręczenia jednego z nich organowi administracji wraz z odpisem skargi kasacyjnej). Pomimo prawidłowego doręczenia powyższego wezwania pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braku formalnego skargi kasacyjnej we wskazanym zakresie (termin do uzupełnienia braku upłynął w dniu 7 marca 2024 r.), co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł w imieniu skarżącego pełnomocnik zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie: art. 176 § 2 w zw. z art. 178 i art. 182 § 2 P.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że brakiem skargi kasacyjnej jest niezamieszczenie w tej skardze wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy. W zażaleniu pełnomocnik przyznał, że przeoczył wezwanie do usunięcie braków skargi kasacyjnej w postaci złożenia oświadczenia przewidzianego przez art. 176 § 2 P.p.s.a., jednakże w jego ocenie skutkiem takiego zaniechania nie może być odrzucenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna, jako sformalizowany środek kontroli instancyjnej sporządzany przez profesjonalnego pełnomocnika, winna czynić zadość wymaganiom ogólnym przewidzianym dla pisma procesowego, jak również zawierać elementy treściowe wyszczególnione w art. 176 § 1 i 2 P.p.s.a., a w tym wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący w skardze kasacyjnej nie zawarł wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie, nie złożył też oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, co stanowi brak formalny podlegający uzupełnieniu w postępowaniu uregulowanym w art. 177a P.p.s.a., zaś w przypadku jego niesanowania - przyczynę do odrzucenia skargi kasacyjnej przez sąd pierwszej instancji na etapie postępowania międzyinstancyjnego, stosownie do art. 178 P.p.s.a. Należy wskazać, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego prawidłowo. Sam pełnomocnik tego faktu nie kwestionuje, a wskazuje jedynie, że skutkiem nieuzupełnienia takiego braku nie może być odrzucenie skargi kasacyjnej. Z tak przedstawionym stanowiskiem nie sposób się zgodzić z uwagi na treść art. 178 P.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej dotyczy wymogów wymienionych w art. 46 i 47 P.p.s.a., braków konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 § 1 pkt 1 i 3 P.p.s.a. oraz wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy (zob. B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, uwagi do art. 178). Wbrew więc twierdzeniom zażalenia niezawarcie w skardze kasacyjnej wniosku o rozpoznanie sprawy na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi brak formalny. W konsekwencji, wobec nieuzupełnienia braku formalnego w terminie zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę kasacyjną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.